ภาพจำของเกาะหลีเป๊ะคือทะเลสีมรกตและหาดทรายขาวที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวปีละกว่า 150,000–200,000 คน แต่เบื้องหลังความสวยงาม คือความเดือดร้อนสะสมของชุมชนดั้งเดิม “ชาวเลอูรักลาโว้ย” ที่ต้องเผชิญปัญหาน้ำ ไฟ และขยะ มานานหลายทศวรรษ
เกาะขนาดเพียง 1,875 ไร่ มีประชากรตามทะเบียน 1,387 คน 702 ครัวเรือน แต่ต้องรองรับประชากรแฝงและนักท่องเที่ยวจำนวนมาก ทำให้ระบบพื้นฐานไม่เพียงพอ โดยเฉพาะ “น้ำดื่มน้ำใช้” ซึ่งกลายเป็นวิกฤตหลักของชุมชน
นายสรนัฐ หาญทะเล หรือ “น้องเตี้ย” ตัวแทนชาวเลวัย 22 ปี เปิดเผยว่า ช่วงหน้าฝน น้ำท่วมขังไหลลงบ่อในหมู่บ้านจนปนเปื้อนใช้ดื่มไม่ได้ ขณะที่หน้าแล้ง บ่อน้ำเพียง 3 บ่อแห้งขอด ต้องนั่งเรือไปขนน้ำจากเกาะอาดังกลับมาใช้
นอกจากปัญหาน้ำ ชาวบ้านยังแบกรับค่าไฟฟ้าในอัตราสูงกว่าบนฝั่งหลายเท่า ขณะที่ปริมาณขยะเกิดใหม่วันละ 10–11 ตัน ทำให้เกิดขยะสะสมกว่า 3,000 ตันในปีที่ผ่านมา อบต.เกาะสาหร่ายต้องใช้งบประมาณกว่า 7 ล้านบาทต่อปี จ้างเอกชนขนไปกำจัดบนฝั่ง ท่ามกลางข้อจำกัดเรื่องเส้นทางลำเลียงที่ยังไม่เป็นสาธารณะถาวร
คำว่า “สวรรค์ท่องเที่ยว” สำหรับคนบนเกาะ จึงยังเป็นภาพที่สวนทางกับคุณภาพชีวิต
