วันนี้เราจะพาไปเจาะลึกกันว่า อะไรคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าชังอย่างน้องขนมจีบ หันมาเล่นกีฬาเทควันโด แถมยังเป็นประเภทต่อสู้ ซึ่งต้องทนเจ็บไปทั้งตัวกว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้อีกต่างหาก รวมทั้งเป้าหมายต่อไปของเธอ หลังจากที่ก้าวขึ้นโพเดียมบนเวทีใหญ่อย่างเอเชียนเกมส์ได้สำเร็จ…
แนะนำตัวหน่อยจ้า
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อ ณัฐกมล วาสนา ชื่อเล่น ขนมจีบ ตอนนี้เป็นนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย และก็กำลังเรียนอยู่ที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยค่ะ บุคลิกของหนูจะเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยคุยกับใครถ้าไม่สนิทค่ะ คือจะไม่พูดเลยถ้าอีกฝั่งไม่ชวนคุยก่อน”
ทำไมถึงเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์
“หนูชอบเรียนภาษาค่ะ และมองว่าคณะนี้น่าจะเหมาะกับหนูที่สุดแล้วค่ะ โดยตอนนี้กำลังจะเลือกเรียนเอกภาษาสเปน เพราะพอขึ้นปี 2 ทุกคนก็ต้องเลือกวิชาเอกค่ะ แต่ปัญหาก็คือหนูไม่ได้พื้นฐานเหมือนกับเพื่อน ๆ ที่บางคนเรียนสเปนมาตั้งแต่ ม.4 ก็เลยต้องพยายามากกว่าคนอื่นหน่อยค่ะ”
เมื่อต้องเลือกระหว่างเปียโนหรือเทควันโด
“หนูเริ่มเล่นเทควันโดตั้งแต่ 6 ขวบค่ะ แต่เป็นประเภทพุมเซ่ (เทควันโดประเภทท่ารำ) ตอนนั้นหนูโดนจับไปเรียนเปียโน และเทควันโด เพราะป๊ากับแม่ไม่อยากให้เล่นโทรศัพท์เยอะ จากนั้นพอเรียนไปสักปีสองปี ป๊ากับแม่ก็ให้หนูเลือกว่า จะเอาอะไรกันแน่ ใจจริงตอนนั้น อยากเลือกเปียโนนะคะ แต่หนูก็กลัวป๊าจะดุก็เลยเลือกเทควันโดค่ะ (หัวเราะ) จากนั้นก็มีครูคนหนึ่งพาหนูไปแข่งเทควันโดประเภทต่อสู้ที่อ่างทอง ทั้งที่หนูไม่เคยเตะกับใครมาก่อนเลย ตอนนั้นเราก็ “หะ มันเตะยังไงวะ” สุดท้ายก็โดนเตะจนน่วมกลับมา หลังจากแพ้แมตช์นั้น ระหว่างทางกลับบ้าน ป๊าก็ถามว่า ยังอยากเล่นอยู่ไหม ใจจริงก็คือไม่อยากเล่นแล้ว ใครมันจะไปอยากเล่นเจ็บตัวขนาดนี้ แต่ด้วยความที่กลัวจะโดนป๊าดุ และกลัวว่า เขาจะไม่ซื้อของเล่นให้ก็เลยกัดฟันตอบไปว่า อยากค่ะ”
จากนั้นก็กลายเป็นลูกศิษย์ของ “โค้ชแม็กซ์” ชัชวาล ขาวละออ
“หลังจากที่หนูตอบว่า อยากเล่นต่อ ป๊าเค้าก็จัดการโทรหา “โค้ชแม็กซ์” ชัชวาล ขาวละออ (อดีตนักเทควันโดทีมชาติไทย) เลยค่ะ จากนั้นวันรุ่งขึ้นหนูก็ไปโผล่ที่ยิมทวีศิลป์ ทรีโอ เทควันโด จังหวัดปทุมธานี และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของการก้าวเข้ามาเป็นนักกีฬาเทควันโดอย่างจริงจังตอนอายุ 8 ขวบของหนูค่ะ”
ก้าวขึ้นมาติดทีมชาติแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
“จริง ๆ หนูก็ไม่รู้เลยค่ะว่า ตัวเองก้าวเข้ามาติดทีมชาติชุดเยาวชนได้อย่างไร หนูรู้แค่ว่า ตอนนั้นเราก็แข่งชนะในระดับเยาวชนไปเรื่อย ๆ จนมีสิทธิได้คัดทีมชาติ และก็ติด ซึ่งถ้าย้อนกลับไปตอนนั้น มันก็เหมือนฝันเป็นจริงค่ะ เพราะทุกคนก็ต้องฝันอยากติดทีมชาติ พอติดแล้วเราก็ดีใจก็ถือเป็นอีกหนึ่งก้าวที่สำคัญค่ะ หลังจากออกจากทีมเยาวชนทีมชาติ หนูก็ถูกเรียกกลับมาติดทีมชาติชุดใหญ่ตอนอายุ 14-15 ปี และก็อยู่ยาวมาจนถึงปัจจุบันเลยค่ะ”
เรียนไปด้วยเล่นกีฬาไปด้วยเคยท้อบ้างไหม
“ช่วงนี้กำลังท้อมาก ๆ เลยค่ะ (หัวเราะ) เพราะช่วงที่ต้องเก็บตัวเตรียมไปแข่งเอเชียนเกมส์ ทั้งที่เขาใหญ่ และที่เกาหลีใต้ เป็นช่วงที่หนูเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย และตอนไปแข่งที่ญี่ปุ่นก็ตรงกับช่วงสอบกลางภาคพอดี พอกลับมาไทยก็ป่วยจนต้องนอนโรงพยาบาลแล้วก็ต้องขออนุญาตคุณหมอออกมาสอบกลางภาคก่อนทั้งที่ยังไม่หายป่วยเลย”
“ตอนนั้นจำได้ว่า มีเวลาอ่านหนังสือแค่คืนเดียว โดยต้องเก็บเนื้อหาทั้งเทอม ซึ่งมันไม่ทันแน่นอน และมันก็เป็นอย่างนี้เกือบทุกวิชา ตอนไปสอบหนูก็เลยเครียดมาก และกลับมาร้องไห้เล่าให้คุณแม่ฟังว่า หนูไม่รู้สึกอย่างนี้ ไม่เคยมองข้อสอบแล้วรู้สึกว่า ทำไม่ได้มาก่อนเลย เพราะหนูเป็นคนตั้งใจเรียน และได้เกรดดีมาตลอด ถึงแม้ว่าป๊ากับแม่จะไม่เคยกดดันหนูเรื่องเรียนเลยก็ตาม”
“แต่ปัญหาก็คือตอนนั้น หนูแบ่งเวลาไม่ได้จริง ๆ เพราะต้องซ้อมทั้งเช้า กลางวัน เย็น มันจึงไม่มีเวลาให้หนูได้พักอ่านหนังสือเลย แค่พักดื่มน้ำกินข้าวมันก็หมดเวลา และต้องกลับไปซ้อมต่อแล้ว แต่คุณแม่ก็ปลอบใจว่า ก็หนูไม่มีเวลาจริง ๆ และก็ต้องยอมรับตรงนั้นให้ได้ แต่โชคยังดีที่หนูมีกลุ่มเพื่อนที่น่ารัก และคอยช่วยหนูเรื่องเรียนตลอดค่ะ”
กดดันไหมที่เคยถูกมองว่าจะขึ้นมาเป็นตัวแทนของพี่เทนนิส พาณิภัค วงศ์พัฒนกิจ
“มันจะมีอยู่ช่วงหนึ่งเมื่อ 2-3 ปีที่แล้วที่หนูยังเล่นในรุ่น 49 กิโลกรัมหญิง ก็จะได้ยินคนนั้นคนนี้พูด ข่าวก็ลงด้วยว่า เราจะขึ้นมาแทนพี่เทนนิส แรก ๆ ก็กดดันนะคะ แต่ช่วงหลังคิดได้ก็เริ่มปลง และคิดว่า เราก็ต้องเป็นตัวเอง ถ้าเอาคำพูดคนอื่นมาใส่ใจ มันก็จะกดดันตัวเองเปล่า ๆ จนอาจจะทำให้เครียด และทำผลงานออกมาได้ไม่ดี อีกอย่างเราก็ไม่มีทางเป็นพี่เทนนิสได้ด้วย เพราะเขาทำมาตรฐานเอาไว้สูงขนาดนั้น นอกจากนี้สไตล์ของเราก็ยังไม่เหมือนกันด้วย พี่เขาก็มีจุดแข็งของเขาที่ไม่มีใครเอาชนะได้ ส่วนหนูก็อยากให้ผู้คนจดจำหนูในฐานะที่เป็นตัวหนูเอง จดจำในฐานะที่เป็นขนมจีบ มากกว่าค่ะ”
ลงเตะในเอเชียนเกมส์ทั้งที่ป่วยไซนัสอักเสบ
“ที่จริงหนูป่วยเป็นไซนัสอักเสบก่อนแข่งประมาณ 4-5 วันค่ะ ก็พยายามกินยา และดูแลตัวเองมาตลอด แต่ด้วยความที่ในวันแข่ง อากาศในสนามค่อนข้างชื้น และก็เย็นมาก มันก็เลยทำให้อาการหนักขึ้น จริง ๆ หนูรู้สึกทรมานมากมาตั้งแต่เตะรอบแรกแล้วค่ะ เพราะพอเราป่วย มันก็ทำให้ร่างกายรวนไปมหด รวมทั้งระบบหายใจด้วย มันทำให้เราเหนื่อยง่ายขึ้น”
“ที่จริงก็แอบเซ็ง เพราะเราอุตส่าห์เก็บตัวฝึกซ้อมมาตั้งนาน พอถึงวันแข่งดันมาป่วย แต่ก็โทษอะไรไม่ได้ นอกจากโทษตัวเองที่ดูแลตัวเองไม่ดี แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากพยายามดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ตอนแข่งจบรอบแรกหนูเจ็บปอดมาก เพราะไอจนแสบปอดไปหมด จากนั้นก็พยายามล้างจมูก กินยา ใส่แมสก์ พยายามทำร่างกายให้อบอุ่นเพื่อให้หายใจได้สบายที่สุด”
พอใจแค่ไหนกับการคว้าเหรียญทองแดงเอเชียนเกมส์
“ที่จริงหนูก็ต้องอยากได้เหรียญทองอยู่แล้วค่ะ แต่พอเป็นเหรียญทองแดง ก็ต้องบอกว่า แอบเสียดายมากกว่า เพราะเราก็พลาดเอง พลาดในจุดที่มันนิดเดียวจริง ๆ หนูไม่อยากโทษว่า เป็นเพราะตัวเองป่วย หรือเจ็บ แต่มองว่า มันเป็นเพราะในหน้างานตอนนั้นเราทำได้ไม่ดีพอ เราพลาดเอง แต่ตอนนั้นหนูก็เต็มที่แล้ว และใส่สุดจริง ๆ อาจจะมีพลาดบ้าง แต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่า เราพลาดตรงไหน และจะได้นำกลับมาแก้ไขเพื่อพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้น ดังนั้นถ้าถามว่า พอใจไหมก็อาจจะไม่ขนาดนั้น แต่ก็ภูมิใจกับเหรียญรางวัลที่ได้มาค่ะ”
หลังจากนี้วางเป้าหมายเอาไว้อย่างไร
“ตอนนี้หนูมองไปที่เอเชียนอินดอร์ และมาร์เชียลอาร์ตเกมส์ 2026 (ซึ่งล่าสุดโดนเลื่อนไปแข่งต้นปี 2027 แล้ว) ค่ะ หนูยังไม่อยากมองไกลไปถึงโอลิมปิก 2028 เพราะอยากจะค่อย ๆ เก็บไปทีละรายการมากกว่า โดยเป้าหมายในเอเชียนอินดอร์ฯก็ขอมองไปทีละรอบดีกว่าค่ะ เพราะไม่อยากจะกดดันตัวเอง กลัวจะเหมือนกับในเอเชียนเกมส์ ที่หนูรู้สึกว่า เรากดดันตัวเองมากเกินไปค่ะ ก็ขอทำให้เต็มที่ในการลงแข่งแต่ละรอบดีกว่าจะได้ไม่ต้องมาเสียดายทีหลังค่ะ”
เห็นเตะต่อยคล่องขนาดนี้แต่หนูเป็นทาสแมวนะคะ
“หนูมีแมวอยู่ 4 ตัวค่ะ ชื่อด๊อบบี้ มีตังค์ มันนี่ และก็ฟีฟ่าค่ะ โดยตัวแรกที่ตั้งชื่อว่า ด๊อบบี้ เพราะหนูชอบ แฮร์รี่ พอตเตอร์ มากค่ะ และตอนที่ได้น้องมาตอนแรก น้องเป็นสีดำ พี่ที่เอามาให้ก็เลยจับไปอาบน้ำจนกลายเป็นสีเทา แต่พอมาอยู่กับหนูกลายเป็นสีขาว และหูก็พับ หนูก็เรียกน้องว่า ด๊อบบี้ ค่ะ”
“ที่จริงก่อนหน้านี้หนูเคยเลี้ยงหมาค่ะ และน้องก็กลับดาวไปทำเอาเสียใจกันหนักมากทั้งบ้าน จากนั้นก็ไม่ได้เลี้ยงสัตว์มานานมาก จนวันหนึ่งที่บ้านก็เปิดใจยอมเลี้ยงแมวเพราะป๊ากับแม่เค้าไปเจอมีตังค์ ที่ร้านไก่ และก็เอากลับมาเลี้ยงที่บ้าน ส่วนหนูก็มี
ด๊อบบี้ ที่กำลังจะเอากลับบ้านเหมือนกัน ด๊อบบี้ กับ มีตังค์ ก็เลยเป็นแมวสองตัวแรกที่บ้านค่ะ”
ฝากคำแนะนำถึงน้อง ๆ ที่อยากเป็นนักเทควันโดเหมือนพี่ขนมจีบหน่อย
“อยากจะบอกให้หนีไปค่ะ (หัวเราะ) สิ่งที่อยากจะแนะนำก็คือต้องอดทน และไม่ย่อท้อค่ะ เพราะอย่างหนูเองเนี่ยกว่าจะมาถึงวันนี้ได้หนูก็โดนเตะมาเยอะค่ะ ตอนเข้ายิมทวีศิลป์แรก ๆ ก็จะโดนรุ่นพี่ที่เก่งกว่าไล่เตะ โดนเตะหน้าจนเลือดกำเดาไหลก็มี คิ้วปูด หัวปูด มาครบ พูดง่าย ๆ คือ โดนตีนทุกวันน่ะค่ะ”
“แต่ถึงจะสะบักสะบอมกลับบ้านทุกวัน ป๊ากับแม่ก็ยังส่งหนูกลับมาซ้อมเหมือนเดิม (หัวเราะ) มันอาจจะฟังดูทรหดไปหน่อย แต่เมื่อมองย้อนกลับไปมันก็เป็นประสบการณ์ที่สวยงามค่ะ และถ้าไม่มีรุ่นพี่ที่ไล่เตะในวันนั้น วันนี้เราก็คงไม่รู้ว่า จะต้องป้องกันอย่างไร จะโต้กลับไปอย่างไร ควรจะเตะตรงไหน มันคือประสบการณ์ที่โค้ชไม่ได้สอนเราค่ะ”
ได้ร่วมงานกับโค้ชเชเป็นอย่างไรบ้าง
“มันเป็นประสบการณ์ที่ดีเลยค่ะ เพราะก่อนหน้านี้ โค้ชเช ไม่เคยนั่งโค้ชให้หนูมาก่อน ในเอเชียนเกมส์นี่เป็นครั้งแรกเลย ตอนแรกก็ตื่นเต้น แต่พอได้สื่อสารกันก็รู้สึกโอเคขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ โค้ชเช ทำให้รู้สึกว่า เขาเชื่อมั่นในตัวหนู และหนูเองก็เชื่อมั่นในตัวเขา โค้ชจะบอกว่า เขาบอกให้เตะตรงไหนก็เตะ เชื่อเขา หนูก็เตะตามที่เขาบอก”
“ตอนแข่งหนูจะได้ยินเสียงโค้ชเชตลอด จุดแข็งของโค้ชเช คือแก้เกมได้โหดมาก อย่างรอบแรก ๆ ที่หนูเกือบจะแพ้ โค้ชเช ก็ช่วยแก้เกมจนกลับมาชนะได้ เขาจะบอกว่า เราควรจะทำอะไร และต้องแก้ไขอะไร โดยโค้ชเชจะย้ำตลอดว่า ให้ฟังเขา ถ้าบอกให้ทำอะไรก็ทำเลยค่ะ”
สุดท้ายฝากช่องทางการติดตามหน่อยจ้า
“หลังจากนี้หนูจะมีแข่งในเอเชียนอินดอร์ และมาร์เชียลอาร์ตเกมส์ ที่ซาอุดีอาระเบีย ในช่วงต้นปีหน้า ก็ฝากเป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ ส่วนช่องทางการติดตามก็มีทางไอจี nxtkqm0n ก็สามารถไปกดติดตามกันได้เลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”.
เรื่อง : ประพนธ์ ปัญหา/ ภาพ : ณัฐกมล วาสนา
ชื่อ : ณัฐกมล วาสนา
ชื่อเล่น : ขนมจีบ
วันเกิด : 5 ตุลาคม 2550
ภูมิลำเนา : พระนครศรีอยุธยา
การศึกษา : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะอักษรศาสตร์
งานอดิเรก : เล่นกับแมว นอน
อาหารโปรด : บะหมี่ต้มยำแห้งไม่ใส่ผัก
ช่องทางการติดตาม : IG: nxtkqm0n
