หลังจาก คณะกรรมการนโยบาย การประกอบกิจการดาต้าเซ็นเตอร์ (บอร์ดดาต้าเซ็นเตอร์) ประชุมกันเมื่อ 27 ต.ค. ที่ผ่านมา เพื่อวางกรอบแนวทาง ในการกำกับดูแลกิจการดังกล่าว ให้เป็นระบบ ควบคู่ไปกับการดูแลทรัพยากรและสังคม
ที่ผ่านมา ผู้ลงทุนในธุรกิจดาต้าเซ็นเตอร์ ส่วนใหญ่เป็นผู้ลงทุนต่างชาติ ขณะที่ประเทศไทยมีบทบาทหลัก เพียง การจัดหาที่ดิน ไฟฟ้า น้ำ และ โครงสร้างพื้นฐาน จึงจำเป็นต้องพิจารณาว่า ประเทศได้รับประโยชน์ตอบแทน จากการใช้ทรัพยากรดังกล่าวอย่างเหมาะสมหรือไม่
ความหมายของ “ดาต้าเซ็นเตอร์” หรือ “ศูนย์ข้อมูล” คือ สถานที่หรืออาคารที่ใช้สำหรับรวบรวม ระบบคอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ (Server), อุปกรณ์จัดเก็บข้อมูล (Storage) และ ระบบเครือข่ายเน็ตเวิรก จำนวนมหาศาลไว้ในที่เดียวกัน เพื่อทำหน้าที่จัดเก็บ ประมวลผล และรับส่งข้อมูลดิจิทัล
เปรียบเสมือน “สมองและหัวใจ” ของโลกยุคดิจิทัล ที่คอยขับเคลื่อนบริการต่าง ๆ เช่น เว็บไซต์, แอปพลิเคชันบนมือถือ, ระบบธนาคารออนไลน์, บริการสตรีมมิ่ง และ ระบบคลาวด์ (Cloud) ให้สามารถใช้งานได้ตลอด 24 ชั่วโมง
ขณะที่การขยายตัวของ เศรษฐกิจดิจิทัล บริการคลาวด์และปัญญาประดิษฐ์ (เอไอ) ทำให้ “ดาต้าเซ็นเตอร์” กลายเป็นโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ สำหรับการประมวลผล และจัดเก็บข้อมูล การให้บริการภาครัฐและภาคธุรกิจ ตลอดจนการ ยกระดับขีดความสามารถ ในการแข่งขันและความมีอธิปไตยทางดิจิทัล (Digital Sovereignty) ของประเทศ ซึ่ง “ประเทศไทยมีศักยภาพ” ในการเป็นศูนย์กลาง “ดาต้าเซ็นเตอร์” และบริการดิจิทัลของภูมิภาค
จากความพร้อม ด้านที่ตั้ง ระบบไฟฟ้า และ โครงข่ายโทรคมนาคม จึงได้รับความสนใจจากผู้ลงทุนต่างประเทศอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม “ดาต้าเซ็นเตอร์” มีหลายรูปแบบ และ สร้างประโยชน์ต่อประเทศแตกต่างกัน ตั้งแต่การจัดเก็บข้อมูลและให้บริการ Data Hosting ไปจนถึงการประมวลผลขั้นสูงด้วย CPU, GPU และ AI
ภาครัฐจึงควรพิจารณาจัดสรร การใช้ทรัพยากรตาม วัตถุ ประสงค์ ของดาต้าเซ็นเตอร์ และมูลค่าเพิ่มที่ประเทศไทยได้รับ โดยควรให้ความสำคัญกับโครงการที่สนับสนุน การพัฒนาเอไอ การประมวลผลขั้นสูง การวิจัยและพัฒนา การจ้างงานทักษะสูง
การถ่ายทอดเทคโนโลยี และ การสร้างระบบนิเวศดิจิทัลภายในประเทศ มากกว่าโครงการที่ใช้ทรัพยากรของประเทศ เพื่อจัดเก็บหรือประมวลผลข้อมูลของต่างประเทศเป็นหลัก แต่สร้างประโยชน์ ต่อเศรษฐกิจไทยในวงจำกัด
สำหรับสาระสำคัญของ ร่างนโยบายดังกล่าว ประกอบด้วย 1.รวบข้อมูลภาครัฐไว้จุดเดียว (Dashboard TH-DC) โดยมอบหมายให้กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (ดีอี) ทำระบบรวบรวมข้อมูล การอนุมัติ-อนุญาตจากทุกหน่วยงานรัฐ เพื่อให้การติดตามโครงการเป็นไปในทิศทางเดียวกัน 2.แบ่งดาต้าเซ็นเตอร์เป็น 7 ระดับ ตามขนาดการใช้ไฟฟ้า เพื่อให้เหมาะกับขนาดโครงการ
ระดับ 1 ใช้ไฟ 0-0.5 เมกะวัตต์ – ระดับ 2 ใช้ไฟ 0.5-5 เมกะวัตต์ – ระดับ 3 ใช้ไฟ 5-10 เมกะวัตต์ – ระดับ 4 ใช้ไฟ 10-20 เมกะวัตต์ – ระดับ 5 ใช้ไฟ 20-50 เมกะวัตต์ – ระดับ 6 ใช้ไฟ 50-200 เมกะวัตต์ – ระดับ 7 ใช้ไฟมากกว่า 200 เมกะวัตต์ขึ้นไป 3. คุมเข้มมาตรฐานขั้นต่ำ 4 ด้าน ครอบคลุมทั้ง 1) ที่ตั้งและการใช้ประโยชน์ที่ดิน รวมถึงการเก็บน้ำมันสำรองเพื่อผลิตกำลังไฟฟ้า 2) การเชื่อมต่อกับโครงข่าย ระบบไฟฟ้า-น้ำของประเทศ
3) การจัดทำรายงาน ประมวลหลักการปฏิบัติ (Code of Practice : CoP) ด้านสิ่งแวดล้อม 4) การสร้างประโยชน์ทางเศรษฐกิจ และสังคม ส่วนกลุ่มระดับ 5-7 จะใช้เกณฑ์ที่เข้มข้นมากขึ้น
หวังว่า “ดาต้าเซ็นเตอร์” จะมีส่วนสำคัญกับการ หนุนส่งเศรษฐกิจไทย.
เขื่อนขันธ์
