สถานการณ์การแพร่ระบาดโรคโควิด-19 ตั้งแต่ปลายปี 2562 ทำให้ สำนักปฏิบัติธรรมป่าโมกข์ธรรมาราม ในฐานะ สำนักงานเลขานุการโครงการสังฆะประชาปันสุข คณะสงฆ์อำเภออรัญประเทศ ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการแก้ปัญหาและช่วยเหลือทางหน่วยงานราชการหลายโครงการ เช่น
1. ตั้งเป็นศูนย์กักตัวเพื่อดูอาการสำหรับ ผู้กลับมากจากต่างประเทศ จำนวน 14 วัน ช่วงเดือน เม.ย.2563 โดยสำนักปฏิบัติธรรมป่าโมกข์ธรรมารามได้นำผู้กักตัวเพื่อดูอาการทำกิจกรรมฝึกสติและเจริญภาวนา ไม่ให้เกิดความเบื่อหน่าย ความเครียดจากการกักตัว เช่น ถักไม้กวาด ถักธุงไหมพรม ปลูกผัก สวดมนต์ ทำสมาธิภาวนา เป็นผลให้ผู้กักตัวเพื่อดูอาการ คลายความเครียดได้มากขึ้น
2. เป็นโรงครัวสังฆะประชาปันสุข ทำอาหารกลางวัน ส่งผู้ป่วยโควิด โรงพยาบาลสนามทั้ง 3 แห่งของอำเภออรัญประเทศ โดยตั้งโรงครัวทั้ง 63 วัน ทำอาหารกล่องมื้อกลางวัน ส่งให้โรงพยาบาลสนามทั้ง 3 แห่งของอำเภออรัญประเทศ จำนวน 40,000 กว่ากล่อง
3. รถพุ่งพวงปันสุข ศุกร์ถึงโยม สุขถึงใจ ออกมอบเครื่องอุปโภคบริโภคแก่ญาติโยม ผู้ได้รับผละกระทบจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19
แม้ไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วเราย่อมหาทางแก้ไข ร่วมด้วย ช่วยกัน ช่วยส่วนไหนก็ได้ก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ มีสติไม่ประมาท ระมัดระวังตัวเอง เราก็จะสามารถผ่านพ้นปัญหาอุปสรรคจากโรคร้ายไปได้
เมื่อหลายปีก่อนมีอาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่ง พาลูกชายอายุประมาณ 32 ปี มาถวายสังฆทานที่วัด ก่อนจะถวายสังฆทาน อาจารย์เล่าให้ฟังว่า ลูกชายเรียนจบปริญญาเอกจากต่างประเทศ เพิ่งกลับมาทำงานในบริษัทใหญ่บริษัทหนึ่งได้ 1 ปี เป็นคนที่ไม่สูบบุหรี่ ออกกำลังกายดูแลสุขภาพตลอดเวลา ชีวิตการงานกำลังไปได้ดี แต่ชีวิตต้องมาเผชิญกับเรื่องร้ายๆ เมื่อลูกชายไปตรวจสุขภาพ
พบว่าเป็นมะเร็งปอด ตั้งแต่นั้นมาอาจารย์ท่านนี้ก็ทำเรื่องลาการสอนในมหาวิทยาลัยเพื่อมาดูแลลูกชาย อาจารย์บอกว่า ด้วยความรักลูก ตั้งแต่ลูกชายป่วยมาก็พยายามดูแลให้ดูที่สุด หลวงพี่ช่วยให้กำลังใจเขาหน่อย
อาตมาจึงหันไปถามลูกชายโยมอาจารย์ว่า “ตั้งแต่โยมเป็นมะเร็งมา โยมเห็นความสุข รอยยิ้มของตัวเองจากเรื่องไหนบ้าง เรื่องร้ายๆไม่เอานะ เพราะแค่รู้ว่าป่วยเป็นมะเร็งก็แย่พอแล้ว” พูดเสร็จ อาตมาส่งกระดาษให้ 1 แผ่น แล้วบอกว่า ลองเขียนมาดูหน่อยนะ ลูกชายของโยมอาจารย์นั่งเขียนประมาณ 10 นาที แกส่งกระดาษคืนมา อาตมาหยิบขึ้นมาอ่าน ตกใจนะ แก่เขียนได้ตั้ง 14 ข้อ อาตมาจำได้ 2 ข้อแรก แกเขียนว่า
1. แกมองเห็นความรักที่แท้จริงของแม่ที่มีต่อแก และอธิบายว่า เคยได้ยินแต่คนพูดว่า ความรักของแม่ยิ่งใหญ่มาก แต่ก่อนก็ได้แค่ฟังผ่านๆ ไม่เคยรับรู้ด้วยซ้ำว่า ยิ่งใหญ่แบบไหน ตั้งแต่ป่วยมาแม่ยอมลาสอน 2 ปี หยุดทำผลงานวิชาการ หยุดทำงานทุกอย่าง เพื่อมาดูแลลูก ซึ่งทำให้แกรับรู้ว่า ความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่จริงๆ
ข้อที่ 2 แกเขียนว่า “เห็นคุณค่าของการได้ใช้ชีวิตช้าลง” แต่ก่อนแกเป็นคนมั่นใจในตัวเอง ทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว หงุดหงิดทุกครั้งที่ทำอะไรได้ช้าๆ และไม่ได้ดั่งใจ ตั้งแต่ป่วยมา จึงได้ใช้ชีวิตแบบช้าลง ชีวิตอยู่กับการดูแลตัวเอง ไปโรงพยาบาล อยู่บ้าน ไปวัดทำบุญ จึงทำให้เห็นชีวิตที่ช้าลงว่ามันก็มีความงดงามอยู่ในตัวของมัน
อีก 12 ข้อนั้นอาตมาจำไม่ได้ แต่โยมท่านนี้ได้ปัญญามากขึ้นจากการเผชิญกับความเจ็บป่วยแน่นอน…
…………………………………………..
คอลัมน์ : ลานธรรม
โดย : พระครูปลัดบัณฑิต อินฺทเมธี ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสังข์กระจายวรวิหาร รองประธานเครือข่ายธรรมะอารมณ์ดี
