บ่มเพาะสร้างเครือข่ายศิลปินรุ่นใหม่

สื่อผสมจัดวาง ศิลปะเซรามิก กระดาษจากวัชพืช ฯลฯ ผลงานศิลปะร่วมสมัย ส่วนหนึ่งจาก โครงการบ่มเพาะและสร้างเครือข่ายศิลปินรุ่นใหม่(Early Years Project) โดยหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร นิทรรศการที่กำลังบอกเล่าพลังสร้างสรรค์ศิลปินรุ่นใหม่ บอกเล่าจุดหมายการสนับสนุน พัฒนาศักยภาพศิลปินให้มีโอกาสแสดงออกและต่อยอดทักษะทางศิลปะร่วมสมัย

“Early Years Project” ครั้งนี้จัดภายใต้แนวคิด “Be Your Own Island – ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” แสดงผลงาน 8 ศิลปิน ณ ห้องนิทรรศการหลัก ชั้น 7 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร และจากที่นำเสนอผลงานบางส่วน อาทิ อุโมงค์ประติมากรรมวิดีโอ ศิลปะที่ได้แรงบันดาลใจจากปัญหาสิ่งแวดล้อม สะท้อนวิกฤตโลกร้อน ความเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติ และผลกระทบจากกิจกรรมมนุษย์ ฯลฯ 

ครั้งนี้นำแนวคิด พาชมผลงาน 8 ศิลปินในโครงการฯอีกส่วนหนึ่ง โดยผลงาน  ภาพิมล หล่อตระกูล ศิลปินสนใจภาชนะในฐานะเครื่องมือพื้นฐานที่อยู่กับมนุษย์มาอย่างยาวนานในทุกอารยธรรม และยังคงอยู่สืบเนื่องจวบจนทุกวันนี้ อีกทั้งภาชนะยังมีศักยภาพในการตีความทางด้านสัญลักษณ์ ปรากฏในเรื่องเล่าและความเชื่อ ภาชนะจึงเป็นสื่อกลางที่บรรจุความเป็นไปได้มากมาย รวมถึงทำหน้าที่เป็นเหมือนกระจกสะท้อนความต้องการของมนุษย์ที่ต้องการเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหายไป  

“ผลงานชุดนี้ศิลปินนำเสนอแนวคิดผ่านการออกแบบภาชนะ 6 ชิ้น แทน 6 โลกอนาคต เล่าถึงหน้าที่ของภาชนะที่เป็นส่วนรองรับความปรารถนาของมนุษย์ และเขียนเรื่องสั้น 6 เรื่อง เป็นส่วนประกอบสำคัญ เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของภาชนะชิ้น ผลงานเปรียบเสมือนตัวกระตุ้นให้ผู้ชมเกิดการจินตนาการร่วมกัน โลกในอนาคตจะเป็นอย่างไร ผ่านเครื่องมือใกล้ตัวและอยู่คู่มนุษย์มาอย่างยาวนาน และจะยังคงอยู่ เพื่อบรรจุ ปกป้อง และกักเก็บสิ่งที่ปรารถนาให้คงอยู่ต่อไป

ขณะที่ อภิสรา ห่อไพศาล ศิลปินเริ่มต้นจากความพยายามทำความเข้าใจและตั้งคำถามถึงความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งรอบตัวกับความรู้สึกภายในที่ต้องการหลีกหนี หรือก้าวผ่านสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ศิลปินสำรวจเมืองที่อาศัยอยู่ และระหว่างการสำรวจพบเจอมุมมองของนักสิ่งแวดล้อมที่มีต่อเมือง ทำให้มองเห็นสิ่งที่ไม่เคยมองเห็น ทั้งเสียงของสัตว์หลากชนิดที่สามารถจำแนกเสียงได้ไม่ซ้ำ เมื่อยืนฟังใต้ร่มไม้ใหญ่ ความสัมพันธ์ของต้นแม่และต้นลูกที่กระจายพันธุ์ใกล้ๆ กัน การเติบโตอย่างยากลำบากของวัชพืชในพื้นที่ที่ไม่เอื้ออำนวยฯลฯ สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความพยายามในการดำรงอยู่ที่เชื่อมโยงกับความรู้สึกในใจ

ศิลปินหวังให้ผู้ชมใช้เวลามองชิ้นงาน ตั้งคำถามถึงที่มาที่ไปของวัสดุ เทคนิค ผ่านมุมมองเดียวกับการมองสิ่งที่ไม่เคยตั้งใจสังเกตเห็นในชีวิตประจำวัน มองพื้น กำแพง สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นและเห็นความเชื่อมโยงที่ซ่อนอยู่ในทุกสิ่งรอบตัว เพื่อค้นพบความเป็นไปได้ที่ซ่อนอยู่ ค้นพบความสัมพันธ์ที่มีคุณค่าต่อกัน ความความพยายามในการมีอยู่ การเติบโต และการเกิดขึ้น ทั้งในแง่ของธรรมชาติ สิ่งที่ถูกสร้าง และการมีอยู่ของตัวเรา

 อีกหนึ่งผลงาน สื่อผสมจัดวางและวิดีโอ โดย ลลิตา สิงห์คำปุก ศิลปินตั้งคำถามถึงประวัติศาสตร์พื้นถิ่นของบ้านเกิด สำรวจความเปลี่ยนแปลงนี้ผ่านเหตุการณ์สำคัญในครอบครัว อันเป็นเสมือนสะพานเชื่อม เพื่อย้อนถึงการพยายามประคับประคองตัวในสภาวะคับขันระหว่างถิ่นที่อยู่และผู้อาศัย

ศิลปินนำเสนอ “การดีดบ้านไม้“ ผ่านฟุตเทจที่บันทึกภาพกระบวนการดังกล่าวจากบ้านของศิลปิน ผสานเข้ากับวิดีโอทดลองที่สร้างขึ้นจากภาพทรงจำของบ้านที่ถูกยกสูงขึ้นโดยการจำลองโครงสร้างของบ้านไม้ที่โน้มเอียงและได้รับการค้ำจุน ซึ่งไม่เพียงเป็นการสะท้อนการปรับตัวจากความบอบช้ำทางธรรมชาติ แต่ขับเน้นถึงความไม่มั่นคง สั่นคลอน และการรื้อถอนเพื่ออพยพขึ้นสู่ที่สูงกว่า ผลงานจึงไม่ใช่เพียงบันทึกภาพเหตุการณ์ แต่เป็นการทวนถามถึงความหมายการดำรงอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยการเวียนซ้ำของวิกฤต การสูญเสียที่ยากจะหลีกเลี่ยง ฯลฯ