วันลาพักร้อนหรือวันหยุดพักผ่อนประจำปีเป็นสิ่งที่ทุกบริษัทจำเป็นต้องมีซึ่งนโยบายของแต่ละบริษัทล้วนให้สิทธิวันลาที่แตกต่างกันแต่ก็ยังคงอยู่ภายใต้กฎหมายแรงงานตามมาตรา30 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงานพ.ศ. 2541 บัญญัติว่า
(1) ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันมาแล้วครบหนึ่งปีมีสิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีได้ปีหนึ่งไม่น้อยกว่า 6 วันทำงาน โดยนายจ้างเป็นผู้กำหนดวันหยุดดังกล่าวให้แก่ลูกจ้างล่วงหน้าหรือกำหนดให้ตามที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน
(2) ในปีต่อมานายจ้างอาจกำหนดวันหยุดพักผ่อนประจำปีให้แก่ลูกจ้างมากกว่า 6 วันทำงานก็ได้
(3) นายจ้างและลูกจ้างอาจตกลงกันล่วงหน้าให้สะสมและเลื่อนวันหยุดพักผ่อนประจำปีที่ยังมิได้หยุดในปีนั้น รวมเข้ากับปีต่อๆไปได้
(4) สำหรับลูกจ้างซึ่งยังทำงานไม่ครบหนึ่งปี นายจ้างอาจกำหนดวันหยุดพักผ่อนประจำปีให้แก่ลูกจ้างโดยคำนวณตามส่วนก็ได้
จากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน สรุปได้ว่า ลูกจ้างที่ทำงานครบ 1 ปี มีสิทธิวันลาพักร้อนอย่างน้อย 6 วัน หรือบางบริษัทสามารถให้สิทธิวันลาพักร้อนกับลูกจ้างแม้ว่ายังไม่ครบ 1 ปีก็ตาม หรือบางบริษัทสามารถให้สิทธิลูกจ้างโดยคำนวณตามสัดส่วนก็ย่อมได้ ทั้งนี้แล้วนโยบายที่บริษัทได้กำหนดไว้
และสำหรับการลาแบบอื่น ๆ ก็ยังคงต้องอยู่ภายใต้ พรบ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นการลาป่วย การลาคลอด หรือ ลากิจ
ดังกรณีบริษัทฯมีบัญชีวันหยุดพักร้อนสะสมในหมวดหนี้สินและเงินคงค้างวันหยุดพักร้อนในหมวดค่าใช้จ่ายซึ่งในการคำนวณกำไรสุทธิเพื่อเสียภาษีเงินได้นิติบุคคลบริษัทฯได้ทำการบวกกลับในแบบภ.ง.ด.50 ถือเป็นการปฏิบัติที่ถูกต้องแล้วเนื่องจากรายจ่ายค่าวันหยุดพักร้อนจะถือเป็นรายจ่ายได้ก็ต่อเมื่อพนักงานได้เบิกจริงเช่นเดียวกับบัญชีหนี้สินผลประโยชน์พนักงาน.
