สำนักข่าวซินหัวรายงานจากเมืองเฉิงตู ประเทศจีน เมื่อวันที่ 24 เม.ย. ว่า ซีกไผ่จากราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (202 ปีก่อนคริสต์ศักราช-ปี 25) ได้รับการขุดพบจากกลุ่มหลุมศพแห่งหนึ่ง ที่ตำบลเทียนหุย ในเมืองเฉิงตู เมืองเอกของมณฑลเสฉวน เมื่อปี 2555 โดยการศึกษาเพิ่มเติมบ่งชี้ว่า ซีกไผ่ดังกล่าว บันทึกวรรณกรรมทางการแพทย์อันล้ำค่า ของโรงเรียนที่เปี่ยนเช่ว์เคยเป็นศิษย์
ทั้งนี้ ช่วงยุควสันตสารท หรือยุคชุนชิว และยุครณรัฐหรือยุคจ้านกั๋ว (770-221 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เปี่ยนเช่ว์ได้หยิบยกประสบการณ์และองค์ความรู้จากบรรพบุรุษ และนำเสนอวิธีวินิจฉัย 4 วิธี ได้แก่ ตรวจสอบ ฟัง-ดมกลิ่น สอบถาม และกดคลำ ซึ่งวางรากฐานสำหรับการวินิจฉัยและการรักษาของแพทย์แผนจีน
ซีกไผ่ดังกล่าว แม้มีความเสียหายและอ่อนตัวเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยว เนื่องจากจมน้ำอยู่นานกว่า 2,000 ปี ส่งผลให้การฟื้นฟูและวิจัยยากลำบากขึ้นหลายเท่า ทว่าท้ายที่สุดคณะนักโบราณคดี ผู้เชี่ยวชาญการแพทย์แผนจีน รวมถึงผู้เชี่ยวชาญการปกป้องและบูรณะโบราณวัตถุ สามารถบูรณะซีกไผ่ 930 แผ่น ซึ่งมีตัวอักษรจีนอยู่กว่า 20,000 ตัว หลังจากทุ่มเทความพยายามนานนับสิบปี
อนึ่ง มีการคาดการณ์ว่า ซีกไผ่ข้างต้นเป็นชุดเอกสารการแพทย์โบราณที่มอบรายละเอียดเนื้อหาครบครันที่สุด ระบบทฤษฎีซึ่งสมบูรณ์ที่สุด แมีคุณค่าทางทฤษฎีและทางคลินิกมากที่สุดของจีน
สำนักงานข้อมูลข่าวสารรัฐบาลมณฑลเสฉวน กล่าวว่า เอกสารเหล่านี้ถูกรวบรวมเป็นชุดตำราการแพทย์ “ซีกไผ่ตำราการแพทย์เทียนหุย” จำนวน 8 เล่ม ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับวัตถุทั้งหมด รวมถึงรูปภาพซีกไผ่ บันทึกคำอธิบายจากฝ่ายบรรณาธิการ และภาพประกอบหุ่นจำลองจุดฝังเข็มตามแนวเส้นลมปราณ ตามแนวทางแพทย์แผนจีนที่พบด้านในซีกไผ่
ซีกไผ่และหุ่นจำลองจุดฝังเข็ม เป็นหลักฐานแหล่งที่มาทางวิชาการ เกี่ยวกับการฝังเข็มและการรมยาของจีน ซึ่งเป็นหนึ่งในมรดกที่จับต้องไม่ได้ระดับโลกของจีน ในด้านการแพทย์โบราณ.
ข้อมูล-ภาพ : XINHUA
