ถ้าคนที่เข้าใจ การแพ้ต่อ เวียดนาม และได้แค่เหรียญเงินของ ไทย คืออะไรที่เข้าใจได้ และไม่ได้เหนือความคาดหมายเกินไปนัก

มีเหตุผลมากมายที่ทำให้เราแพ้ ทั้งการเตรียมทีม สภาพนักเตะ โปรแกรมบอลในประเทศ ไล่ไปถึงการบริหารจัดการทั้งภาพใหญ่ของสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ

แต่ถ้าคนที่ไม่เข้าใจ เขาก็จะไม่เข้าใจ ไม่ต้องไปยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอธิบาย คือยังไง กรูก็ไม่เข้าใจ และ ไม่ แม้แต่เปิดหูเปิดตารับฟัง

ขอแค่ด่าให้หนำใจ แล้วก็ไปหาเรื่องอื่นด่าต่อ

กระนั้นก็ดี เชื่อว่ายังมีคนอีกกลุ่ม ที่ปริมาณน่าจะไม่น้อย ซึ่งอยู่ระหว่างคน 2 กลุ่มนี้

นั่นคือกลุ่มคนที่ว่ากันตามเหตุตามผล ดูข้อเท็จจริง ผิดว่าไปตามผิด ถูกว่าไปตามถูก คิด วิเคราะห์ แยกแยะ แล้วก็พยายามช่วยคิดหาทางแก้ไขให้ดีขึ้น

คนกลุ่มนี้ ส่วนใหญ่ยอมรับได้กับความพ่ายแพ้ และเข้าใจในเหตุผลทุกอย่าง แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการ ไม่ใช่การออกมาขอโทษ หรือยกข้ออ้างร้อยแปดพันประการมาบอกว่าทำไมเราถึงแพ้

แต่คือวิธีการว่าจะทำยังไงเรากลับมาชนะ

การพลาดเหรียญทองฟุตบอลชายซีเกมส์ในบ้านตัวเองคือเรื่องใหญ่มากสำหรับคนไทยนะครับ

ยิ่งพลาดแบบเจ็บปวด ชนิดเอื้อมมือข้างหนึ่งไปคว้าเหรียญทองมาครองแล้ว ยิ่งเจ็บปวดกว่าปกติ

ผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่าย นอกจากต้องร่วมกันรับผิดชอบ จึงควรจะต้องลงมือแก้ไขหรือทำอะไรบางอย่างด้วย

โปรดอย่าทำตัวเหนือกระแส ลอยตัวไปวันๆ ปล่อยให้มันผ่านไปโดยไม่แก้ไขอะไรเลย

ซึ่งจุดแรกที่เราควรเริ่มมองก็คือ “เรียนรู้และยอมรับ” ว่า ตอนนี้ ไทย เป็นรอง เวียดนาม อย่างไร้ข้อสงสัย

เลิกหลอกตัวเองกันเถอะว่า เราคือเจ้าอาเซียน นักบอลไทยเก่ง โค้ชไทยเก่ง แต่โน่นนี่นั่นทำให้เราแพ้

วันนี้ เวียดนาม ดีกว่า ไทย แล้วครับ อาจจะดีกว่านานแล้วด้วย แค่เราไม่ยอมรับเท่านั้นเอง

ซึ่งเหตุผลสำคัญอย่างหนึ่งที่ทำให้ วันนี้ เขาดีกว่าเรา ก็เพราะเมื่อวานเขายอมรับว่า เราดีกว่า

และใช้มันเป็นแรงมุ่งมั่น ช่วยกันผลักดัน ร่วมมือกันทุกภาคส่วน จนแซงเราได้นั่นแหละครับ

คนไทยเก่งครับ นักบอลไทยก็เก่ง โค้ชไทยก็เก่ง แฟนบอลไทย นักข่าวไทยก็เก่ง กูรูคนไทยก็เก่ง

ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับวงการฟุตบอลเก่งหมดเลยครับ

แต่อาจเป็นเพราะเก่งนี่แหละ ที่ทำให้เราไปไหนไม่ได้ เพราะมัวแต่คิดว่าตัวเองเก่ง แต่แพ้เพราะเหตุผล 1, 2, 3, 4, 5 ฯลฯ โดยที่ไม่เคยยอมรับความจริงเลย

ถ้าเรายอมรับความจริงกันได้ เราจะเปลี่ยนความคิด สภาพจิตใจเราจะเป็นคนละอย่างกับตอนที่เราคิดว่าเราเก่ง เราจะสู้ เราจะลุย เราจะยอมตาย เราจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อเป้าหมายเดียวกัน

คือการกลับมาเป็นที่ 1 ให้ได้

แต่ถ้าเรายังไม่ยอมรับ ยังคิดว่าเราเหนือกว่าคนอื่น ความคิดเราก็จะเหมือนเดิม เราก็จะทำตัวเรื่อยเปื่อยไปวันๆ เวลาแพ้ เราก็จะหาข้อแก้ตัวให้พ้นๆ ไปแค่นั้น เหมือนเดิม

แล้วถ้าเป็นอย่างนั้น ต่อไปจะไม่ใช่แค่ เวียดนาม แต่ชาติอื่นๆ ในอาเซียนก็จะแซงเราด้วยเหมือนกัน.