สำนักข่าวต่างประเทศรายงานจากเมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 18 พ.ค. ว่า องค์การอนามัยโลก (ดับเบิลยูเอชโอ) ประกาศให้การแพร่ระบาดของโรคอีโบลาครั้งใหม่ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ดีอาร์คองโก) และยูกันดา ถือเป็น “ภาวะฉุกเฉินด้านสาธารณสุขที่นานาชาติกังวล” หรือ “ภาวะฉุกเฉินด้านสาธารณสุขระหว่างประเทศ” ตามข้อบังคับอนามัยระหว่างประเทศ
แม้ดับเบิลยูเอชโอมองว่า การแพร่ระบาดครั้งนี้ยังไม่เข้าข่าย “ภาวะฉุกเฉินระดับโรคระบาดใหญ่” แต่เตือนว่าสถานการณ์ที่แท้จริงอาจเป็น “การปะทุในวงกว้างมากกว่า” สิ่งที่ระบบสามารถตรวจจับและรายงานได้ในปัจจุบัน เนื่องจากมีความเสี่ยงสูงมากที่เชื้อจะแพร่กระจายไปในระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาค หลังพบผู้เสียชีวิตแล้ว 80 ราย และมีผู้ป่วยสะสมมากกว่า 250 คน
เชื้อไวรัสอีโบลาสายพันธุ์ที่กำลังระบาดในปัจจุบัน คือสายพันธุ์บุนดีบูเกียว (Bundibugyo) ซึ่งความน่ากลัวคือ “ยังไม่มีวัคซีนหรือยารักษาโรคใด ๆ ที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ” สำหรับรับมือสายพันธุ์นี้โดยเฉพาะ ซึ่งแตกต่างจากสายพันธุ์ซาอีร์ ที่เคยระบาดหนักก่อนหน้านี้และมีวัคซีนควบคุมแล้ว
นี่คือช่วงเวลาวิกฤติของการระบาดครั้งนี้ เนื่องจากยังไม่มีความชัดเจนว่า เชื้อแพร่กระจายไปไกลเพียงใด โดยทั่วไป การแพร่ระบาดของโรคอีโบลามักมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ผู้เชี่ยวชาญยังคงหวาดวิตกกับการระบาดครั้งใหญ่ระหว่างปี 2557-2559 ซึ่งมีผู้ติดเชื้อในแอฟริกาตะวันตกถึง 28,600 คน ถือเป็นการระบาดครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรคนี้
ทั้งนี้ทั้งนั้น ความเสี่ยงที่โรคอีโบลาจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อคนทั้งโลกยังถือว่าต่ำมาก แม้แต่ในการระบาดครั้งใหญ่ช่วงปี 2557-2559 สหราชอาณาจักรยังพบผู้ติดเชื้อเพียง 3 คน และทั้งหมดเป็นบุคลากรทางการแพทย์ที่อาสาไปช่วยเหลือในพื้นที่
อย่างไรก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญหลายคนมองว่า สถานการณ์ที่เกิดขึ้นมีความซับซ้อนมากพอที่จะต้องอาศัยการประสานงานระดับนานาชาติ ขณะที่ประเทศเพื่อนบ้านอย่างยูกันดา ซูดานใต้ และรวันดา ยังคงเผชิญกับความเสี่ยงสูง เนื่องจากมีความเชื่อมโยงด้านการค้าและการเดินทางกับดีอาร์คองโกและยูกันดา
อนึ่ง อีโบลาเป็นโรคร้ายแรงและมีอัตราการเสียชีวิตสูง แม้จะพบได้ไม่บ่อยก็ตาม โดยเชื้อไวรัสอีโบลามักติดเชื้อในสัตว์ตามธรรมชาติ โดยเฉพาะค้างคาวกินผลไม้ และมนุษย์สามารถติดเชื้อได้หากสัมผัสใกล้ชิดกับสัตว์เหล่านี้
ก่อนหน้านี้ เชื้อไวรัสสายพันธุ์บุนดีบูเกียว เคยทำให้เกิดการระบาดเพียง 2 ครั้ง คือเมื่อปี 2550 และ 2555 มีผู้เสียชีวิตราว 30% ของผู้ติดเชื้อ อาการของโรคคาดว่าจะเริ่มปรากฏภายใน 2-21 วัน หลังได้รับเชื้อ ในระยะแรก อาการจะคล้ายไข้หวัด เช่น มีไข้ ปวดศีรษะ และอ่อนเพลีย แต่เมื่อโรครุนแรงขึ้น ผู้ป่วยจะมีอาการอาเจียน ท้องเสีย และอวัยวะภายในเริ่มล้มเหลว ผู้ป่วยบางคนอาจมีภาวะเลือดออกทั้งภายในและภายนอกร่างกาย
เนื่องจากยังไม่มียาที่ได้รับการรับรองสำหรับรักษาเชื้อไวรัสสายพันธุ์บุนดีบูเกียวโดยตรง การรักษาจึงเน้น “การดูแลประคับประคองอย่างเหมาะสมที่สุด” เช่น การบรรเทาอาการปวด การรักษาการติดเชื้ออื่นร่วม การให้สารน้ำ และโภชนาการที่เพียงพอ ซึ่งการได้รับการรักษาเร็วจะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของผู้ป่วยได้มากขึ้น.
เครดิตภาพ : REUTERS
