กลายเป็นประเด็นร้อนที่สร้างความสะเทือนใจกันอย่างกว้างขวางในโลกออนไลน์ เมื่อการเสียชีวิตของ “ฮลุน โซโล่” (บวรทัต เป็งสุข) ยูทูบเบอร์และนักเดินทางท่องเที่ยวชาวไทย ในห้องพักโรงแรมกลางกรุงทบิลิซี ประเทศจอร์เจีย ตามที่ได้นำเสนอข่าวอย่างต่อเนื่องนั้น
ล่าสุดเมื่อวันที่ 31 ก.ค. ผู้ใช้เฟซบุ๊ก @Bank Kub หรือคุณแบงค์ เพื่อนสนิทของ “ฮลุน” ได้ออกมาโพสต์ความรู้สึกระบุว่า “คิดอยู่นานจะโพสต์ดีไหม เพราะตอนนี้จิตใจผมแตกสลายไปแล้ว”ฮลุน โซโล่ เพื่อนคนสำคัญในชีวิต ซึ่งได้รับข่าวร้ายในไม่กี่วันที่ผ่านมา “มึงอยู่กับกูมาครึ่งชีวิตของกูเลยนะเพื่อน ทำงานอะไรก็ไปด้วยกัน มึงกับกูสนิทกันขนาดนี้ตอนไหนกูก็ยังไม่รู้”
“ตอนแรกมึงกับกูมันเป็นแค่คนไม่รู้จักกัน มึงย้ายเข้ามาตอน มอ ปลาย มึงอยู่คนละห้องกับกูแต่กูได้ยินว่ามึงสอบเข้าโรงเรียนได้ด้วยคะแนนอันดับ 1 ของโรงเรียน หลังจากนั้นมึงกับกูก็เริ่มรู้จักกันผ่านเพื่อนกูที่อยู่ห้องเดียวกันกับมึง พอรู้ตัวอีกที ก็ตัวติดกันไปแล้ว กูจำได้ทุกฉากที่ได้ใช้ชีวิตกับมึง”
“ตอนรับจ้างโต๊ะจีน ก็ไปล้างถ้วยด้วยกัน มีตอนไปรับจ้างถางหญ้ามึงก็ยังบ่นกูว่ากูเอาแต่ถ่ายรูปไม่ช่วยมึง พอตอนกูเรียน ร.ด. บริจาคเลือดมึงก็มาว่ากูป๊อดกลัวเข็ม มึงอยู่กับกูตลอดเพื่อน จนกระทั่งแยกกันที่มหาลัย กูรู้ว่าเส้นทางชีวิตของเราต้องแยกกัน เพราะกูไม่สามารถตามมึงไปมหาลัยที่มึงอยากจะเข้าได้ แต่กูรู้ว่ามึงเก่งเชื่อในตัวมึงเสมอ”
“จนในที่สุดกูก็ได้ยินข่าวดีว่ามึงติดมหาลัยจุฬาได้จริงๆ เพื่อนคนนี้ก็ทำได้เพียงยินดีและภูมิใจที่มึงทำมันได้จริงๆ และเวลาก็ผ่านไปจนเราทั้งคู่เรียนจบ (รูปงานวันรับปริญญากูยังไม่ได้จากมึงเลยนะนี่กูมาทวงนะเว้ย) ช่วงนั้นก็มีคุยกันบ้างก็ได้รู้ว่าหลุนมันทำช่องเล็กๆอยู่ ตอนแรกมันก็กลัวว่าจะไม่มีคนดูแต่เราก็เชื่อในตัวเพื่อนว่ายังไงมึงก็ต้องทำสำเร็จ”
“แล้วโชคชะตาก็พัดเราสองคนมาเจอกันอีกครั้ง เรื่องมันเริ่มจากที่มันไปทัวร์เอเชียแรกๆ แล้วเราก็เห็นมันลงสตอรี่ IG ว่าอยู่คิวรถ เลยทักไปเล่นๆ ว่าอยู่ไทยหรอ จะไปไหน มันเลยบอกจะกลับบ้านแต่คิวรถเต็มเลยว่าจะนอนที่สถานีขนส่ง ก็เลยบอกมันไปว่ามานอนห้องกู กูอยู่คนเดียวมาพักได้ ตอนแรกมันก็ไม่ยอมมาแต่สุดท้ายมันก็มา เราก็อยู่ด้วยกัน ช่วงนั้นก็มีไปๆมาๆหากันบ่อยขึ้น มีช่วงเวลาที่กูตกงานแล้วมึงก็ไม่มีเงินติดตัว อยู่ด้วยกันเป็นอาทิตย์ ในห้องเล็กๆ พากันกินไข่เจียวกับปลากระป๋องอยู่สองคน ตอนนั้นยังแซวมันอยู่เลยว่าถ้ามึงดังอย่าลืมกูนะ กูขอลายเซ็นมึงไว้ได้ไหม มันก็ด่าสวนกลับ “บักห่า เอาไปหยังขายกะบ่ได้” ที่กูโพสต์นี่กูแค่อยากรำลึกถึงมึงเพื่อน”
“ถ้าขอได้กูอยากขอให้มึงกลับมา กลับมาหาสุมเฮา สุมหมู่เฮา บักตำรวจ บักโน่ บักเติ้ล บักบ๋อม บักสปาย กับคนอื่นๆที่กูบ่ได้เอ่ยถึง ถ่ามึงอยู่ กูเสียใจแฮงวะหมู่ กูบ่คิดว่ามึงสิจากกูไปแล้วอิหลี มีหลายอย่างที่มึงบ่ได้เว้าให้กูฟัง มึงเป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งครู และเป็นไอดอลกู”
ตอนไปกินเข่าอยู่โรงแรมหรู่ๆ นำกัน มึงกะสอนกูว่า “มึงฮู้บ่ว่ามีคนแค่บ่กี่ % ที่สามารถใซ้ซีวิตแบบนี้ได้ คนรากหญ้าแบบเฮากะได้แค่ฝันแต่ตอนนี้กูพามึงมาลองใซ้ซีวิตแบบที่เฮาฝันเพื่อหวังว่าสักวันเฮาจะได้เป็น % ที่ว่า” คำเว้านี้ มันยังอยู่ในหัวกูเลย
“กูบ่ขอหยังหลาย กูขอแค่มึงกลับมาเพื่อน กลับมาแบบเป็นๆ กูต้องการแค่นี้ กูบ่ได้หวังอิหยังอิหลี กล้องมึงที่กูสิซื้อต่อ กูทันได้จ่ายเงินมึงเลยเพื่อน มึงกลับมาเอาเงินค่ากล้องมึงก่อน”..
ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก @Bank Kub
