อาหารการกินของสื่อมวลชนในเอเชียนเกมส์ เจ้าภาพจัดโรงอาหารไว้ให้ทั้งที่ศูนย์หลัก และที่หมู่บ้านนักข่าว
ราคาดีงาม อาหารเช้าฟรีในหมู่บ้าน ส่วนมื้อกลางวัน และเย็น ตีเงินไทย 100 บาท แบบบุฟเฟต์ กินไม่อั้้น ส่วนมื้อดึก 4 ทุ่มเป็นต้นไป ลดเหลือ 50 บาท อาหารมีน้อยลง แต่ยังเยอะอยู่ดี
ฟังดูไม่น่ามีปัญหาอะไรเกี่ยวกับการกิน แต่มันก็มี เพราะมาทำข่าว มันต้องเดินทางเยอะมาก แล้วแต่ละสนามไม่ใช่ใกล้ๆ เฉลี่ยราว 1 ชั่วโมง หรือถึงอยู่ใกล้อย่าง สนามกีฬาหลัก ก็ต้องเสียเวลากับการรอชัตเติลบัส ออกชั่วโมงละคัน พลาดไปรอกันยาว ไปไม่ทัน เสียงานเสียการ
งานเร่งรีบ ตารางเวลารถที่บีบบังคับ บางทีกินกันไม่ทัน ต้องรีบกระโดดขึ้นรถ ไปอาศัยอาหารว่างแต่ละสนามที่เตรียมรับนักข่าว ซึ่งไม่มีของคาว ยกเว้นที่สนามกีฬาหลัก มีตู้กดบะหมี่ กดข้าวกิน แต่เสียตังค์
อาหารว่างที่ห้องนักข่าวแต่ละสนาม เป็นพวกขนูกขนมนมเนยเป็นหลัก เค้ก, บิสกิต, ขนมปัง อ้อ สนามเต้อฉิง ที่จัดวอลเลย์บอล มีไส้กรอกอันเล็กๆ กับเนื้ออบไว้ด้วย ส่วนผลไม้ มีกล้วย, ส้ม และ ลำไย รสชาติดีทีเดียว อ้อ ลำไย เขาตัดมาให้แต่ตรงลูกนะ ไม่ได้ให้ทั้งพวง
ขนมยอดฮิตของสื่อไทย ก็คือเจ้าซองสีเหลืองๆ นี้ แนวๆ ตระกูลถั่ว ข้างในมี แอลมอนด์ 2 เม็ด ชูโรง แล้วก็ถั่วต่างๆ, ผลไม้อบแห้งหวานๆ น่าจะลูกเกด จริงๆมันก็มีหลายอย่าง แต่เราเรียกง่ายๆว่า ถั่ว ซองนึง มีไม่มาก เท่าที่เห็นนี่แหละ แบ่งเกรดด้วยนะ ถ้าแบบพรีเมียม จะมีเม็ดมะม่วงหิมมะพานต์ด้วย แต่แบบพรีเมียม มีไม่กี่สนาม
สื่อไทยไปถึงสนามแข่งขัน อย่างแรกๆ ที่ทำหลังวางกระเป๋าสัมภาระ คือพุ่งหาถั่ว หยิบคนละถุง-2ถุง เพราะมันเหมาะกับกินเล่นๆ แต่บางคนกินจริงจัง กินข้าวมาไม่ทัน อาศัยถั่วประทังชีวิต
ส่วนรสชาติ…ก็ถั่ว ก็ผลไม้แห้งอ่ะ ไม่มีอะไรมาก
สื่อไทย กินถั่ว เหมือนเป็นอาหารหลักของชาติ วางเท่าไหร่ก็หมด ถึงขนาดที่สนามวอลเลย์บอล เจ้าหน้าที่สงสาร ถามว่า เอาข้าวเลยมั้ย พรุ่งนี้จัดให้…อันนี้เค้าห่วงจริงๆ ไม่ได้ประชด ทำนอง กินเยอะขนาดนี้ เมริงกินข้าวเลยเถอะ
ถั่วซองสีเหลืองๆ นี้ก็เป็นขอฝากยอดฮิตของสื่อไทย เอากลับไปฝากที่ทำงาน ที่บ้าน ดูจากซองมีความเป็นจีนดี แม้รสชาติ…ก็ถั่วอ่ะ
เห็นหลายคนตุนไว้เหลืองอ๋อยเต็มกระเป๋าไปหมด เพื่อคนทางบ้าน ก็ไม่รู้ไปซื้อที่ไหนกัน ยังไม่เห็นเจอร้านขาย เดี๋ยวต้องไปถามแหล่งที่มาซะหน่อย…(ฮา)
เต้ย แม่กลอง
