การรักษาทางการแพทย์ดังกล่าว ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกโดยทีมวิจัยชาวสวิส ซึ่งเคยบุกเบิกการค้นพบที่คล้ายคลึงกันก่อนหน้านี้ ในการช่วยให้ผู้ป่วยอัมพาตครึ่งล่างกลับมาเดินได้เหมือนเดิม
“นี่อาจเป็นเทคโนโลยีสำคัญที่จะช่วยฟื้นฟูความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้ป่วยพาร์กินสันระยะปลาย” นายเดวิด เด็กซ์เตอร์ ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัย จากองค์กรการกุศล “พาร์กินสันส์ ยูเค” กล่าว พร้อมกับเน้นย้ำว่า ขั้นตอนดังกล่าวเป็นการล่วงล้ำเข้าสู่ร่างกาย และมันจำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติม
“มาร์ก” ผู้ป่วยวัย 62 ปีที่อาศัยอยู่ในฝรั่งเศส เผชิญกับโรคทางสมอง ทำให้ร่างกายอ่อนแอมานานราว 30 ปี ซึ่งเขาเป็นเหมือนผู้ป่วยโรคพาร์กินสันระยะปลายมากกว่า 90% ที่ประสบปัญหาอย่างมากในการเดิน
มาร์กกล่าวว่า ผู้ป่วยพาร์กินสันจะมีอาการที่เรียกว่า “หยุดนิ่ง” หรือช่วงจังหวะที่ผู้ป่วยไม่สามารถขยับได้ชั่วคราว เพราะเจอสิ่งกีดขวาง หรือมีใครบางคนเดินผ่านหน้าโดยไม่คาดคิด ทำให้พวกเขาเสี่ยงต่อการล้มลง ซึ่งมันเป็นอาการที่ “เลวร้ายมาก”
อนึ่ง โรคพาร์กินสันยังมีหลายสิ่งที่ยังไม่ทราบแน่ชัด นั่นจึงทำให้การรักษาเป็นไปได้อย่างยากลำบาก อีกทั้งอาการของโรคนี้อาจส่งผลกระทบร้ายแรงต่อชีวิตของผู้ป่วย โดยพวกเขาต้องนอนบนเตียงหรือนั่งรถเข็นในบางครั้ง
แต่เมื่อมาร์กทราบถึงการผ่าตัดที่สวิตเซอร์แลนด์ เขาก็รีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้ ซึ่งในตอนนี้ มาร์กสามารถเดินจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งโดยไม่ต้องกังวลอีกต่อไป
ทั้งนี้ ทีมนักวิจัยชาวสวิส ซึ่งนำโดยนางโจเซลีน บลอช ศัลยแพทย์ และนายเกรกัวร์ กูร์ติน นักประสาทวิทยา ทำการฝังระบบขั้วไฟฟ้าที่ซับซ้อน ซึ่งเรียกว่า “นิวโรพรอสเตซิส” หรือ “ประสาทเทียม” ที่จุดสำคัญต่าง ๆ ตามไขสันหลังของมาร์ก
สำหรับมาร์กและผู้ป่วยพาร์กินสันคนอื่น การสื่อสารระหว่างสมองและไขสันหลังของพวกเขาเกิดความบกพร่อง จากการหายไปอย่างต่อเนื่องของเซลล์ประสาท ซึ่งสร้างสารสื่อประสาทที่เรียกว่า “โดปามีน”
ดังนั้น นอกจากจะต้องส่งการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าเพื่อทำให้ผู้ป่วยเดินได้แล้ว ประสาทเทียมยังต้องรับหน้าที่ของสมองโดยกำหนดจังหวะการกระตุ้นที่เหมาะสมด้วย นั่นจึงจะทำให้การเคลื่อนไหวสอดคล้องกับการต้องการของผู้ป่วย
“แนวคิดก็คือ เราจะวัดการเคลื่อนไหวที่เหลือด้วยเซ็นเซอร์ขนาดเล็ก ซึ่งติดตั้งอยู่ในขา” กูร์ติน กล่าว “จากนั้นเราจะรู้ว่า คน ๆ นี้ต้องการเคลื่อนที่ หรือหยุด และพวกเราสามารถปรับการกระตุ้นให้สอดคล้องกันได้”
นอกจากนี้ ทีมนักวิจัยชาวสวิสขยายการทดลองไปยังผู้ป่วยพาร์กินสันอีก 6 คน อย่างไรก็ตาม ปัญหาสำคัญประการหนึ่ง คือ การฝังประสาทเทียมอาจมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างแพง ซึ่งมันอาจจำกัดจำนวนผู้ป่วยที่สามารถเข้าถึงการรักษาแบบนี้ได้.
เลนซ์ซูม
เครดิตภาพ : AFP
