“มองไกล เห็นใกล้” สัปดาห์นี้ เมื่อสังคมยังคงเจือปนไปด้วยอบายมุข ความทุกข์ทรมานจึงหนีไม่พ้นเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ต้องตกเป็นเหยื่อของพวกจิตวิปริตกาม เพราะความทรามในก้นบึ้งจิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง
…และพวกมันไม่เคยคำนึงถึงความปวดร้าวที่เหยื่อต้องเผชิญ
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หลายต่อหลายเคส บ่งชี้คนใกล้ตัวน่ากลัวกว่าใคร สิ่งที่น่าตกใจ ข่าวคราวการล่วงละเมิดทางเพศเด็กเริ่มมีมากขึ้น สถิติตัวเลขทางคดีคุกคามทางเพศเด็ก ที่พุ่งสูงขึ้นในแต่ละปีคือคำตอบ
ประกอบกับข่าวคราวที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานยิ่งตอกย้ำความจริงของปัญหา
เด็กนักเรียนชาย วัย 11 ขวบ ถูกคุณครูวัย 51 ปี กระทำอนาจาร นานกว่า 3 ปี ก่อนจะถูกตำรวจตามรวบตัวได้ไม่กี่วันที่ผ่านมา
คงยากเกินพรรณนาที่จะบรรยายความรู้สึกที่อยู่ในใจ เพราะภาพความปวดร้าวมันถูกฉายซ้ำๆ ต่อเนื่องยาวนานกว่า 3 ปี บาดแผลร่างกายยังพอรักษาหาย แต่ความเจ็บปวดร้าวในจิตใจล้างอย่างไรก็ไม่มีวันหมดไปจากความทรงจำที่โหดร้ายของเด็กคนนี้
ตัวเลขคดีสะท้อนปัญหาโรงเรียนไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยเหมือนเก่า แล้วเหตุใดเล่าจึงกลายเป็นเช่นนี้
จะเป็นเพราะกระบวนการแก้ปัญหายังไม่เด็ดขาดพอ หรือเพราะจิตสำนึกของคนที่แย่ลง จึงทำให้เกิดขึ้นซ้ำซาก เหมือนกับปัญหาที่ถูกซุกไว้ใต้พรมมาตลอด ถ้าให้เลือกตอบก็คงบอกไม่ถูกเหมือนกัน
สิ่งแรกที่สังคมไทยต้องรับรู้ถึงความจริงที่เป็นอยู่ ปัญหาดังกล่าวเกิดขึ้นและสะสมมาอย่างยาวนาน รวมถึงยังไม่มีสัญญาณเชิงบวกในการแก้ปัญหาอย่างจริงจัง
โจทย์สำคัญที่จะต้องแก้ ไม่เพียงแต่กระบวนการทางกฎหมายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการสร้างวัฒนธรรมและค่านิยมในโรงเรียน ที่ทุกคนจะต้องเคารพสิทธิซึ่งกันและกัน ความเท่าเทียมทางเพศ และเมื่อเกิดเหตุการณ์จะต้องใช้หลักธรรมาภิบาลในการสอบสวน
การจัดทำหลักสูตรเพศศึกษา ให้ความรู้เรื่องเพศแก่เด็ก การจัดสภาพแวดล้อมในโรงเรียน การเปิดช่องทางรับฟังความคิดเห็น และการดึงผู้ปกครอง ชุมชน เข้ามาร่วมเครือข่ายดูแลป้องกันปัญหา ถือเป็นอีกองค์ประกอบที่ควรตระหนัก
เพราะลำพังการปรับแก้กฎหมาย และบทลงโทษให้รุนแรงขึ้น คงยังไม่เพียงพอจะทำให้ปัญหาดังกล่าวบรรเทาลงได้ ดังนั้น การแก้ไขปัญหาจึงควรต้องช่วยกันทุกภาคส่วน
ที่สำคัญสังคมต้องไม่นิ่งเฉยกับปัญหาที่เกิดขึ้น หรือมองเป็นเรื่องไกลตัว เนื่องจากการเพิกเฉยกับปัญหาที่มองเห็น ย่อมไม่มีทางที่จะทำให้วงจรอุบาทว์หมดไปได้ เพราะถ้าคุณไม่ตกเป็นเหยื่อเสียเอง คุณก็ไม่มีวันรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญไปจนตาย…
หลง หลังลาย
