เมื่อวันที่ 23 ส.ค. เพจดังกล่าวระบุว่า อาชีพนี้แบ่งเป็น 2 รูปแบบคือ “ทำประจำ” ที่รายได้แน่นอนแต่ถูกกดดันให้ทำยอด กับ “ฟรีแลนซ์” ที่รายได้ไม่แน่นอนแต่มีความอิสระกว่า
ถ้าทำประจำ คุณคือลูกจ้างเต็มตัว อาจมีที่พักให้ แต่เขาไม่มีทางให้คุณอยู่ฟรี ถ้าสุดท้ายคุณดึงแขกไม่ได้ หาดื่มไม่ได้ หาเงินเข้าร้านไม่ได้ แล้วเขาจะเอาไว้ทำไม?
แต่ถ้าทำฟรีแลนซ์ มันก็คือการไปขอยืมร้านเขาใช้หาแขกแบบ “น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า” ได้ดื่มก็แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้ร้าน ได้ออกแขกก็แบ่งค่าตัวให้เจ้าของ ถ้ายืมห้องก็จ่ายค่าเช่า มันแค่นั้นเลย ไม่มีอะไรซับซ้อน
ยังไงคุณก็ต้องกินเหล้า ฝรั่งที่มาเที่ยวบาร์ส่วนใหญ่ต้องการเห็นผู้หญิงเมา จะมาทำเนียนไปบอกบาร์น้ำว่าแอบใส่น้ำเปล่าให้พี่หน่อย ฝรั่งไม่โง่ และบางคนถึงขั้นดมทุกแก้วเพื่อเช็กว่าเป็นเหล้าจริงหรือเปล่า
ถ้าคิดจะทำงานด้านนี้ ทำใจเรื่องสุขภาพได้เลย ระยะเวลาเต็มที่คือ 3 ปี พ้นจากนี้คือวัดดวงแล้ว เพราะต้องนอนน้อย ตื่นเช้า เลิกงานดึก และกินเหล้าทุกวัน แข็งแรงแค่ไหนร่างกายก็พังได้
อาชีพนี้ต้องรีบเก็บเงิน อย่าหลงแสงสีให้มาก เพราะเด็กรุ่นใหม่มีเยอะ ร้านขาดคุณไปสักคนเขาไม่เดือดร้อนหรอก จังหวะรายได้ดีต้องรีบเก็บ
เจ้าของร้านมักจะพูดเลี่ยงบาลีว่า “ไม่ต้องออกแขก ไม่ต้องจับลูกค้า นั่งสวย ๆ ก็พอ” แต่ถ้าคุณหาเงินให้เขาไม่ได้ ยิ่งเป็นพนักงานประจำด้วย เขาจะมานั่งเก็บคุณไว้ทำไม ทั้งค่าใช้จ่ายมากมาย ทั้งค่าใต้โต๊ะที่ตำรวจมาไถทุกเดือน
คู่แข่งจะมีโผล่หน้ามาแทบทุกอาทิตย์ อาชีพนี้ในเมืองแสงสีไม่มีวันตาย เก่าไปใหม่มาเป็นเรื่องคลาสสิก เพราะ AI ทำแทนไม่ได้ และทุกวันนี้ลูกค้าฝรั่งฉลาดขึ้น ถ้าคิดจะใช้มุกหลอกฝรั่งเหมือนรุ่นแม่รุ่นป้าอาจไม่ได้ผลแล้ว จริงใจดีกว่า ถ้าเขาเห็นใจเดี๋ยวเขาเลี้ยงเอง เพราะสำหรับคนเที่ยวแล้วเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา
ประเด็นสุดท้ายที่อยากฝากไว้ คืออย่าไปคิดเองว่าอาชีพนี้จะเป็นสะพานให้คุณได้เจอผัวฝรั่ง คือมันก็มีโอกาสแหละ แต่ “วาสนา” จะไม่ทำงานแบบนั้น คนถ้ามันจะได้ ไม่ต้องมาทำงานแบบนี้คุณก็ได้
บางคนนั่งล้างจานอยู่หลังบาร์ ฝรั่งเดินมาเห็นแล้วถูกใจ รับเลี้ยงเป็นเมียแต่งงานกันเลยก็มี ส่วนคนที่อยู่หน้าร้านตะโกน “Hello Welcome” จนคอแทบแตก ก็ยังต้องนั่งแห้งต่อไป…นี่แหละหนอชีวิต
ขอบคุณเพจเดินรอบพัทยา
