ในช่วงเช้าของวันที่ 11 เมษายน 2569 (ตามเวลาประเทศไทย) จะถูกจารึกในประวัติศาสตร์โลกอีกครั้ง เมื่อยานอวกาศ Orion พร้อมลูกเรือ 4 ชีวิต มีกำหนดการเดินทางกลับสู่โลกอย่างปลอดภัยหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจสำรวจดวงจันทร์นาน 10 วัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้รับการสดุดีและเฉลิมฉลองความสำเร็จ สิ่งที่รออยู่คือ “13 นาทีสุดท้าย” ที่อันตรายที่สุดในชีวิตนักบินอวกาศ
ด้วยความเร็วกว่า 38,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และอุณหภูมิที่ร้อนระอุจนเปลี่ยนอากาศรอบตัวให้กลายเป็น “พลาสมา” นี่ไม่ใช่แค่การลงจอดธรรมดา แต่คือการทดสอบขีดจำกัดสูงสุดของวิศวกรรมมนุษย์
13 นาทีวิกฤติ “กำแพงไฟ” (ตามเวลาประเทศไทย)
ในช่วงเช้ามืดของวันที่ 11 เมษายน มนุษยชาติจะร่วมลุ้นระทึกไปกับลำดับเหตุการณ์ดังนี้..
06.33 น. การแยกตัว ยาน Orion แยกจาก Service Module เตรียมพุ่งเข้าหาชั้นบรรยากาศ
06.53 น. จุดอันตราย (Re-entry) ยานปะทะชั้นบรรยากาศที่ความเร็ว 38,600 กม./ชม.
06.53-06.59 น. ช่วงเวลาไร้เสียง (Blackout) สัญญาณสื่อสารจะขาดหายไป 6 นาทีเต็ม เนื่องจากความร้อนมหาศาลสร้างชั้นพลาสมาปิดกั้นคลื่นวิทยุ นี่คือนาทีที่บีบหัวใจที่สุด!
07.03 น. กางร่มชูชีพ เมื่อผ่านจุดร้อนจัด ร่มชูชีพจะกางออกเพื่อชะลอความเร็ว
07.07 น. ลงจอด (Splashdown) ยานแตะผิวมหาสมุทรแปซิฟิก นอกชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย
บทเรียนราคาแพงจาก Artemis I
ความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดคือ “แผงกันความร้อน” (Heat Shield) ที่ทำจากวัสดุพิเศษชื่อ Avcoat ย้อนกลับไปในภารกิจ Artemis I (แบบไร้คนขับ) นาซาพบว่าวัสดุนี้มีการหลุดล่อนมากกว่า 100 จุด เนื่องจากแรงดันก๊าซภายใน สำหรับภารกิจที่มีชีวิตคนเป็นเดิมพันครั้งนี้ นาซาจึงตัดสินใจ “เปลี่ยนมุมตก” ให้ชันขึ้น (Steeper angle)
ทำไมต้องทำแบบนี้? การเข้าหาโลกด้วยมุมที่ชันขึ้นจะช่วยลดเวลาที่ยานต้องสัมผัสความร้อน แม้นักบินจะต้องทนกับ “แรง G” (แรงเหวี่ยง) ที่สูงถึง 3.9 เท่าของแรงโน้มถ่วงโลก แต่จะช่วยลดโอกาสที่แผงกันความร้อนจะแตกออก เพิ่มความปลอดภัยให้ลูกเรือได้สูงสุด
ปฏิบัติการกู้ภัยกลางมหาสมุทร
ทันทีที่ยาน Orion แตะผิวน้ำ กองเรือที่ 3 ของสหรัฐ นำโดยเรือ USS John P. Murtha พร้อมทีมนักประดาน้ำและเฮลิคอปเตอร์ Sea Hawk จะเข้าถึงตัวลูกเรือภายใน 2 ชั่วโมง เพื่อตรวจร่างกายและพาทั้ง 4 ท่านกลับสู่อ้อมกอดของครอบครัวอย่างปลอดภัย..
