ทำไม “ไทย” ยังคงติดหล่ม กลายเป็น “ฮับส่งออกยาเสพติด” ระดับโลก?

ในช่วงครึ่งแรกของปี 2569 เท่านั้น แต่ประเทศไทยกลับต้องเผชิญกับมรสุมข่าวฉาวสั่นคลอนภาพลักษณ์ระดับนานาชาติ เมื่อพาดหัวข่าวในสื่อต่างประเทศพุ่งเป้าไปที่ “ยาเสพติดที่มีต้นทางจากประเทศไทย” ถูกสกัดจับได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ณ สนามบินปลายทาง

โดยเฉพาะคดีสะเทือนวงการการบิน ที่ “ลูกเรือสายการบินไทย” ถูกจับกุมในข้อหาลักลอบขนเฮโรอีนเข้าสู่ออสเตรเลีย ซึ่งเป็นเพียง 1 ในอย่างน้อย 6 คดีใหญ่ที่เกิดขึ้นในออสเตรเลีย รอบ 6 เดือนแรกของปีนี้ ขณะที่ประเทศญี่ปุ่นเองก็เพ่งเล็งไทยเป็นพิเศษ หลังพบสถิติการลักลอบขนยาไอซ์ เคตามีน และผลิตภัณฑ์กัญชา จากเที่ยวบินที่เดินทางออกจากดอนเมืองและสุวรรณภูมิ อย่างต่อเนื่อง.. แล้วอะไรคือสิ่งที่ทำให้ประเทศไทย แทบจะกลายเป็นฮับในการส่งออกสารเสพติดเช่นนี้?

3 ปัจจัยหลักทำไทยเป็น “ทางผ่านทองคำ” ของขบวนการค้ายา

1.ทำเลทองทางภูมิศาสตร์
เนื่องจากประเทศไทยตั้งอยู่ติดกับพื้นที่ “สามเหลี่ยมทองคำ” (Golden Triangle) ซึ่งเป็นแหล่งผลิตยาเสพติดรายใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก (โดยเฉพาะยาไอซ์และเฮโรอีนเกรดพรีเมียม) ประกอบกับการที่ไทยมีโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมที่ดี ทั้งถนนหนทางและท่าอากาศยานนานาชาติที่เป็นศูนย์กลางการบินของภูมิภาค แต่สิ่งนี้เองกลับกลายเป็น “ดาบสองคม” ที่ช่วยให้ขบวนการค้ายาเสพติดสามารถลำเลียงสินค้าจากชายแดนเข้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อเตรียมกระจายออกสู่ตลาดโลกได้อย่างรวดเร็ว

2.ส่วนต่างราคาสุดเย้ายวน
ทำไม “ตัวแทนนําเข้า” ถึงยอมเสี่ยงคุกตลอดชีวิตหรือโทษประหาร? คำตอบสั้นๆ คือ “กำไรส่วนต่าง” เฮโรอีน หรือ ยาไอซ์ 1 กิโลกรัม มีราคาซื้อขายในระดับต้นทางแถบชายแดนไม่กี่แสนบาท

แต่เมื่อสินค้าตัวเดียวกันผ่านด่านศุลกากรเข้าไปยังประเทศปลายทางอย่าง ออสเตรเลีย หรือ ญี่ปุ่น มูลค่าของมันจะพุ่งสูงขึ้นเป็น 10 ถึง 100 เท่าตัว (มูลค่ารวมในกลุ่มคดีที่ออสเตรเลียในช่วงครึ่งปีแรกของปี 2026 มีมูลค่าสูงกว่า 40 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนต่างราคานี้ทำให้ผู้บงการมีเงินทุนมหาศาลในการติดสินบน ซื้อช่องทางพิเศษ หรือว่าจ้าง “คนหิ้ว” ด้วยเรตราคาที่ยากจะปฏิเสธในภาวะเศรษฐกิจซบเซา

3.ช่องโหว่ของ “ระบบคัดกรอง”
คดี “แอร์สาว” สายการบินสัญชาติไทยที่ถูกจับกุม ทำให้เราเห็นว่า ขบวนการค้ายาเลือกใช้ “ผู้มีเอกสิทธิ์” หรือผู้ที่ผ่านกระบวนการตรวจคนเข้าเมืองและระบบรักษาความปลอดภัยที่ผ่อนปรนกว่าผู้โดยสารทั่วไป เช่น พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เจ้าหน้าที่ภาคพื้น หรือแม้แต่ผู้โดยสารระดับ VIP การอาศัยความคุ้นเคยและช่องทางพิเศษ ทำให้อุปกรณ์สแกนขั้นสูงแทบจะหมดความหมาย หากเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานละเลยหรือร่วมมือเสียเอง

มาตรการแก้เกม “Zero Trust”

เมื่อความน่าเชื่อถือระดับสากลและเป้าหมายการเข้าเป็นสมาชิก OECD ของไทย ตกอยู่ในความเสี่ยงเช่นนี้ แน่นอนว่า “รัฐบาลไทย” ย่อมต้องไม่อยู่เฉย ล่าสุดได้มีการยกระดับเรื่องการปราบปรามและสกัดกั้นยาเสพติดในสนามบินให้เป็น “วาระแห่งชาติ” โดยสั่งการด่วนที่สุดให้กระทรวงคมนาคมและการท่าอากาศยานไทย (AOT) รื้อระบบรักษาความปลอดภัยใหม่ทั้งหมดภายใต้หลักการ “Zero Trust” (ไม่ไว้ใจใครเลย) โดยมีมาตรการเร่งด่วนที่ประกาศใช้ทันที ดังนี้..

-มาตรฐานเดียวทั่วประเทศ
ลูกเรือ นักบิน และบุคลากรในสนามบินทุกคน ต้องผ่านการตรวจค้นร่างกายและสัมภาระอย่างเข้มงวดภายใต้มาตรฐานเดียวกับผู้โดยสารทั่วไป ไม่มีข้อยกเว้นหรือสิทธิพิเศษอีกต่อไป
-Double Screening (ตรวจซ้ำก่อนบิน)
สำหรับเที่ยวบินปลายทางที่มีความเสี่ยงสูง จะมีการทำ Gate Screening หรือตรวจค้นซ้ำบริเวณประตูขึ้นเครื่องอีกรอบก่อนออกเดินทาง
-การใช้เทคโนโลยีและหน่วย K9
เพิ่มความถี่ในการใช้สุนัขตำรวจ (K9) ตรวจค้นคลังสินค้าและกระเป๋าเดินทาง พร้อมทั้งบูรณาการระบบฐานข้อมูลผู้โดยสารล่วงหน้า (PNR) ร่วมกับหน่วยงานความมั่นคงต่างประเทศ..