“ในตลาดเอกชน การเช่าอพาร์ตเมนต์ 2 ห้อง มีราคาไม่ต่ำกว่า 2,000 ยูโร (ราว 78,000 บาท) ซึ่งมันเป็นราคาที่สูงมาก หากคุณมีรายได้ทางเดียว” ซาอูรู กล่าวระหว่างการประท้วงในกรุงลักเซมเบิร์ก ซิตี เมื่อไม่นานมานี้ “ที่อยู่อาศัยราคาถูกเป็นสิ่งที่หายาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนหนุ่มสาว และครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว”
นายอองตวน แพกคูด นักวิจัยจากหน่วยงาน “เฮาซิง ออบเซอเวทอรี” ซึ่งรวบรวมข้อมูลที่เป็นแนวทางนโยบายของรัฐบาล กล่าวว่า ชาวลักเซมเบิร์กข้ามพรมแดนเพื่อไปอยู่อาศัยในเยอรมนี, เบลเยียม และฝรั่งเศสมากขึ้นเรื่อย ๆ เพียงเพราะค่าเช่าและราคาอสังหาริมทรัพย์ในประเทศเหล่านั้นถูกกว่า
ตามการประมาณการของหน่วยงานสถิติของอียู รายได้เฉลี่ยสุทธิของคนงาน 1 คนในลักเซมเบิร์ก อยู่ที่ 47,000 ยูโรต่อปี (ราว 1.8 ล้านบาท) เมื่อปี 2565 ซึ่งนับว่าสูงที่สุดในอียู ทว่าในเมืองหลวง แฟลตที่สร้างใหม่มีราคาขายอยู่ที่ 13,000 ยูโรต่อตารางเมตร (ราว 510,000 บาท) และแฟลตเก่ามีราคา 10,700 ยูโรต่อตารางเมตร (ราว 420,000 บาท) ส่วนราคาเฉลี่ยของบ้านคือ 1.5 ล้านยูโร (ราว 58.7 ล้านบาท)
นอกจากนี้ ค่าเช่าที่อยู่อาศัยในลักเซมเบิร์กยังเพิ่มขึ้น 6.7% ระหว่างเดือน มิ.ย. 2565 – มิ.ย. 2566 ซึ่งสูงขึ้นเร็วกว่าอัตราเงินเฟ้อที่ 3.4% ในช่วงเวลานั้นอย่างมาก
ด้านนายฟิลิปเป ปัวริเยร์ นักวิเคราะห์การเมือง จากมหาวิทยาลัยลักเซมเบิร์ก กล่าวว่า สิ่งที่เกี่ยวข้องกับการเคหะ ไม่ว่าจะเป็น การขาดแคลนบ้านและที่ดิน ค่าก่อสร้างและราคาซื้อ รวมถึงค่าเช่าที่สูง กลายเป็นคำถามสำคัญที่สุดในการเลือกตั้งทั่วไป
แม้ในการรณรงค์หาเสียง ทั้งสองพรรคการเมืองใหญ่ของลักเซมเบิร์ก ต่างให้คำมั่นสัญญาว่า จะดำเนินการแก้ไขปัญหาดังกล่าว แต่ปัญหาเชิงโครงสร้างของที่อยู่อาศัยในประเทศ เป็นเรื่องที่ล้ำลึก อีกทั้งการเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านั้นจะไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย ๆ
แพกคูด กล่าวว่า การไม่มีภาษีมรดก และหน้าที่เชิงสัญลักษณ์ ทำให้เจ้าของที่ดินไม่ยอมพัฒนาที่ดินของตัวเอง และพวกเขาพยายามครอบครองมันให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เนื่องจากราคาสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
โอกาสทางเศรษฐกิจของลักเซมเบิร์ก สามารถดึงดูดแรงงานต่างชาติจำนวนมาก จนทำให้ประเทศมีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งหมด แต่ในแง่ของอัตราการเป็นเจ้าของบ้าน ชาวลักเซมเบิร์กยังมีสัดส่วนมากถึง 80% ส่วนชาวต่างชาติมีอยู่แค่ 50% เท่านั้น
ทั้งนี้ ชาวลักเซมเบิร์กจำนวนมาก แทบจะมีหลักประกันว่าจะได้ทำงานในสถาบันของรัฐ แต่ในทางกลับกัน ชาวต่างชาติต้องเผชิญกับตลาดแรงงานที่มีความไม่แน่นอน
ด้วยเหตุนี้เอง ลักเซมเบิร์กจึงอยู่ใน 3 อันดับแรกของประเทศในยูโรโซนซึ่งเสี่ยงต่อความยากจน สำหรับครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวที่มีรายได้ทางเดียว แม้ว่าประเทศมีฐานเงินเดือนสูง และค่าแรงขั้นต่ำอย่างเป็นทางการอยู่ที่ 2,571 ยูโรต่อเดือน (ราว 100,000 บาท) ก็ตาม.
เลนซ์ซูม
เครดิตภาพ : GETTY IMAGES
