นางเอลวิรา เมอุชชี-ลียงส์ หัวหน้าศูนย์พักพิงสัตว์เมย์ฮิว ในเขตเคนซัลกรีน ทางตะวันตกของกรุงลอนดอน กล่าวว่า เจ้าของสัตว์เลี้ยงที่ประสบปัญหาต่างรู้สึกปวดใจ ละอายใจ และไม่พอใจที่พวกเขาต้องตัดสินใจเช่นนี้

“พวกเขามาหาเรา เพราะพวกเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่น และเบื้องหลังของสัตว์ทุกตัวที่เรารับมาดูแล มีเรื่องราวของมนุษย์ซ่อนอยู่” เมอุชชี-ลียงส์ กล่าวเพิ่มเติม

ตั้งแต่เข้าสู่ปี 2568 จนถึงขณะนี้ ศูนย์พักพิงสัตว์เมย์ฮิว รับสัตว์เลี้ยงมากกว่า 130 ตัว และพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของสัตว์หลายหมื่นตัวที่ถูกทอดทิ้งทั่วสหราชอาณาจักร นับตั้งแต่การระบาดของโรคโควิด-19 และจุดเริ่มต้นของวิกฤติค่าครองชีพ

RSPCA

ในช่วงไม่กี่เดือนแรกของปีนี้ องค์กรสวัสดิภาพสัตว์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก “อาร์เอสพีซีเอ” ได้รับรายงานการทอดทิ้งสัตว์มากกว่า 5,700 ครั้ง ซึ่งเพิ่มขึ้น 32% เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันในปี 2567

ตามข้อมูลของอาร์เอสพีซีเอ ความท้าทายในการดูแลสัตว์ เป็นปัญหาหนักใจสำหรับหลายคนในสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นประเทศของคนรักสุนัขและแมว โดยครึ่งหนึ่งของประชากรผู้ใหญ่ หรือคิดเป็นมากกว่า 26 ล้านคน มีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเอง และกลุ่มคนจนที่สุดในประเทศก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักเป็นพิเศษ เพราะเจ้าของบางคนต้องเลือกระหว่างการเลี้ยงตัวเอง หรือดูแลสัตว์เลี้ยงของพวกเขา

“เรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องน่าเศร้าใจที่สุด เพราะในช่วงเวลาที่ยากลำบาก เจ้าของสัตว์เลี้ยงต้องการสัตว์เลี้ยงที่น่ารักมากกว่าเดิม อีกทั้งสุนัขและแมว ก็ไม่อยากทำอะไรโดยไม่มีเจ้าของ” เมอุชชี-ลียงส์ กล่าว

อนึ่ง การระบาดของโรคโควิด-19 ทำให้การเลี้ยงสัตว์ในสหราชอาณาจักรเพิ่มขึ้น ภายใต้มาตรการล็อกดาวน์ของรัฐบาลลอนดอน และหลังจากสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย ผู้คนก็เลิกเลี้ยงสัตว์เมื่อกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ

อย่างไรก็ตาม นายเดวิด โบว์ลส์ โฆษกของอาร์เอสพีซีเอ กล่าวว่า ค่าครองชีพที่พุ่งสูงในช่วงการระบาดใหญ่ กลายเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้เกิดการทอดทิ้งสัตว์เลี้ยง ซึ่งหน่วยงานเชื่อว่า วิกฤติค่าครองชีพส่งผลกระทบเป็นพิเศษต่อความสามารถในการจ่ายค่ารักษาสัตว์เลี้ยง

อัตราเงินเฟ้อของสหราชอาณาจักร สูงเกิน 11% เมื่อเดือน ต.ค. 2565 นับเป็นระดับสูงสุดในรอบกว่า 40 ปี ซึ่งแม้อัตราเงินเฟ้อจะชะลอตัวในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผู้คนก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดัน

แม้พนักงานในศูนย์พักพิงสัตว์เมย์ฮิว พยายามอย่างเต็มที่ ตั้งแต่จัดหาอาหารสัตว์เลี้ยง และแพ็กเกจดูแลสัตว์ ไปจนถึงการให้การรักษาป้องกันโรคฟรี แต่แรงกดดันก็ผลักดันพนักงานจนถึงขีดจำกัดของพวกเขา

“เราทำงานอย่างหนัก แต่เราไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้ทัน แม้พนักงานจะรู้สึกสบายใจที่รู้ว่า พวกเขาสร้างความแตกต่างได้ แต่ทุกวันมันเป็นเรื่องน่าเศร้าใจ เพราะพวกเราเข้านอนโดยคิดถึงสุนัขและแมวที่เราช่วยเหลือไม่ได้” เมอุชชี-ลียงส์ กล่าวทิ้งท้าย.

เลนซ์ซูม

เครดิตภาพ : AFP