ขยะปริมาณมากกองทับถมกันตามถนนและแม่น้ำของหมู่บ้านซาเกา หนึ่งในหมู่บ้านรีไซเคิลหลายร้อยแห่งที่ล้อมรอบกรุงฮานอย เมืองหลวงของเวียดนาม ซึ่งขยะที่มาถึงที่นี่ทุกวันถูกคัดแยก บด และหลอมละลาย
แม้หมู่บ้านเหล่านี้ทำให้ขยะพลาสติกประมาณ 1.8 ล้านตันที่เวียดนามผลิตในแต่ละปี สามารถนำกลับมาใช้ได้ และช่วยใช้พนักงานจำนวนมากได้รับค่าจ้างที่จำเป็น แต่ทั้งคนงานและผู้สันทัดกรณีกล่าวว่า การรีไซเคิลดำเนินการโดยมีกฎระเบียบน้อยมาก ก่อให้เกิดมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม และเป็นภัยคุกคามต่อผู้ที่เกี่ยวข้อง
อนึ่ง ประเทศที่มีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว ต่างเผชิญกับปัญหาข้างต้น ซึ่งการใช้และการทิ้งพลาสติกอยู่ในระดับที่เกินความสามารถของรัฐบาล ในการเก็บรวบรวม คัดแยก และรีไซเคิล
อัตราการรีไซเคิลในประเทศร่ำรวยมักอยู่ในระดับต่ำมาก เนื่องจากผลิตภัณฑ์พลาสติกมีราคาแพงในการนำกลับมาใช้ใหม่ อีกทั้งอัตราการคัดแยกก็อยู่ในระดับต่ำเช่นกัน แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนกล่าวว่า วิธีการพื้นฐานที่ใช้ในหมู่บ้านหัตถกรรมของเวียดนาม ก่อให้เกิดมลพิษที่เป็นอันตราย และทำให้คนงานสัมผัสกับสารเคมีที่เป็นพิษ
ด้านนายหว่าง ทันห์ วินห์ นักวิเคราะห์จากโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (ยูเอ็นดีพี) ที่มุ่งเน้นการรีไซเคิลขยะ กล่าวว่า สถานที่เหล่านี้ไม่มีการควบคุมมลพิษทางอากาศเลย น้ำเสียที่ไม่ผ่านการบำบัดมักถูกทิ้งลงสู่แหล่งน้ำโดยตรง และการประเมินขอบเขตของปัญหาก็ทำได้ยาก เพราะมีการศึกษาที่ครอบคลุมเพียงเล็กน้อย
วินห์ กล่าวเพิ่มเติมว่า การวิเคราะห์ตะกอนแสดงให้เห็นถึงการปนเปื้อนของตะกั่วในระดับสูงมาก และมีสารไดออกซิน รวมถึงสารฟิวแรนที่ติดไฟได้ง่ายมากซึ่งทั้งหมดนี้เชื่อมโยงกับโรคมะเร็ง ขณะที่กระทรวงสิ่งแวดล้อมเวียดนาม ระบุว่าในปี 2551 อายุคาดเฉลี่ยของผู้อยู่อาศัยในหมู่บ้านเหล่านี้ สั้นกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศถึง 10 ปี
ลันห์ เชื่อว่า ขยะพิษในหมู่บ้านซาเกา ทำให้สามีของเธอเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือด แต่ถึงอย่างนั้น เธอยังคงใช้เวลาไปกับการคัดแยกขยะ เพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลของเขา พร้อมกับเสริมว่า หมู่บ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้ป่วยโรคมะเร็ง และผู้คนกำลัง “รอวันตาย”
ทั้งนี้ นายซวน แควก ผู้ประสานงานของพันธมิตรขยะเป็นศูนย์แห่งเวียดนาม กล่าวว่า การสัมผัสกับ “สภาพแวดล้อมที่เป็นพิษ” อย่างต่อเนื่อง ทำให้ชาวบ้านเผชิญกับความเสี่ยงด้านสุขภาพที่สูงขึ้นอย่างแน่นอน
จริงอยู่ที่หมู่บ้านรีไซเคิลมีสภาพการทำงานที่ย่ำแย่ แต่ก็มีคนมาทำงานเยอะมาก เพราะการรีไซเคิลเป็นเหมือนช่องทางเศรษฐกิจของพวกเขา
สำหรับเวียดนาม ขยะภายในประเทศส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกคัดแยก จึงไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ง่าย ซึ่งแม้มีความพยายามปรับปรุงอุตสาหกรรมนี้ รวมถึงการห้ามเผาขยะที่ไม่สามารถรีไซเคิลได้ และการสร้างโรงงานที่ทันสมัย แต่การเผาขยะยังคงดำเนินต่อไป และขยะที่ใช้ไม่ได้มักถูกทิ้งในที่ดินว่างเปล่า.
