ทั้งนี้ ทั้ง “ประสบการณ์ตาย” การบอกเล่าจากผู้ที่ “ตายแล้วฟื้น” และการ “สื่อสารกับคนตาย–สื่อสารกับวิญญาณ” หรือ“สื่อสารกับเทพเทวาต่าง ๆ”แม้เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติที่ไม่อาจอธิบายหรือยืนยันได้ชัดเจนว่าจริง แต่เรื่องแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ได้รับความสนใจจากผู้คนมาแต่อดีต รวมถึงในต่างประเทศ ไม่เฉพาะในไทย
ทุกครั้งที่ “เรื่องทำนองนี้ปรากฏขึ้น”
ก็จะ “มีทั้งฝ่ายที่เชื่อและฝ่ายไม่เชื่อ”
แต่ก็มัก “ได้รับความสนใจล้นหลาม”
เรื่องราวเกี่ยวกับ “การสื่อสารกับวิญญาณ” และ “ประสบการณ์หลังความตาย” เรื่องแบบนี้มักจะได้รับความสนใจมาก และไม่เฉพาะคนไทยที่สนใจ แต่รวมถึงคนทั่วโลกที่ก็สนใจเช่นกัน โดยที่เรื่องนี้เป็น “หนึ่งในเรื่องราวคลาสสิค” เป็นเรื่องที่นักวิทยาศาสตร์ก็พยายามศึกษาค้นคว้ามาตั้งแต่ในสมัยอดีต และก็ยังคงมีการศึกษากันอยู่จนถึงทุกวันนี้…เพราะ “ก็ยังไม่มีคำตอบฟันธง” จะมีก็แต่ “ทฤษฎี-ความน่าจะเป็น” เพื่อพยายามอธิบาย “ปรากฏการณ์พิเศษ??” ทำนองนี้ ซึ่งที่ผ่านมา “มุมวิทยาศาสตร์” ได้ระบุเรื่องนี้ไว้อย่างไรบ้าง? ทาง “ทีมสกู๊ปเดลินิวส์” ค้นหา-ประมวลข้อมูลมาสะท้อนต่อโดยสังเขป…
กับกรณี “การสื่อสารกับวิญญาณ” นั้น เรื่องนี้ก็มีข้อมูลใน วิกิพีเดีย–สารานุกรมเสรี หัวข้อ “สื่อวิญญาณ” ซึ่งโดยสังเขปนั้นมีดังนี้คือ… สื่อวิญญาณ (Mediaship) คือ การปฏิบัติที่ “อ้างว่า” เป็นสื่อกลางในการสื่อสารระหว่างวิญญาณที่คุ้นเคย หรือวิญญาณของคนตาย กับมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่โดย “ผู้ปฏิบัติ” ถูกเรียกว่า “ร่างทรงวิญญาณ” ที่จะทำหน้าที่ติดต่อสื่อสารกับวิญญาณ ซึ่งการที่ มีคนจำนวนไม่น้อยกล่าวอ้าง “ความสามารถพิเศษ??” ในการ “สื่อสารกับคนตาย” นักวิทยาศาสตร์จึงพยายามตรวจสอบคำกล่าวอ้างนี้มาเป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังไม่พบคำตอบที่ชัดเจน
อนึ่ง ในแหล่งข้อมูลดังกล่าวข้างต้นยังมีข้อมูลที่ระบุไว้อีกว่า… ในช่วงศตวรรษที่ 19 “การทรงเจ้าเข้าผี” กลายเป็น “ปรากฏการณ์ทางสังคม” หลังจากเรื่องนี้ได้รับความนิยมจากผู้คนเป็นวงกว้าง จนทำให้ เกิด “ความบันเทิง” จากการโชว์เรื่องนี้ รวมถึงเกิดการ “หลอกลวง–ฉ้อโกง” จากการที่บางคนใช้เทคนิคนักมายากลมาทำให้คนหลงเชื่อ ว่าสามารถติดต่อกับผี หรือสื่อสารกับวิญญาณได้ …นี่เป็น “ปรากฏการณ์นับแต่อดีต”ที่มีการ“นำเรื่องนี้มาใช้หาประโยชน์”โดยที่…
“หลอกลวงคน” ด้วย “เทคนิคมายากล”
นอกจากนั้น จากความนิยมในวงกว้างเกี่ยวกับการ “สื่อสารกับวิญญาณ” ก็เลยทำให้ในยุคหนึ่ง “เกิดศัพท์ใหม่ ๆ” หลายคำที่ถูกคิดค้นเพื่อนำมาใช้อธิบาย โดยที่เด่น ๆ ก็จะมีอาทิ… “วิญญาณนำทาง” โดยนักจิตวิญญาณอเมริกัน ชื่อ ซี. ดอร์รีน ฟิลลิปส์ ได้เขียนถึงประสบการณ์ของร่างทรงรายหนึ่งที่ได้บอกเล่าถึง “ผู้นำทางตัวน้อย” เป็นเด็กชายหรือเด็กหญิงที่ทำหน้าที่เป็นผู้ส่งสารหรือช่วยค้นหาวิญญาณที่ต้องการพูดคุยกับคนที่มีชีวิตอยู่หรือศัพท์อีกคำคือ “ผู้ควบคุมวิญญาณ” ที่ได้ถูกนำมาใช้เพื่อจะอธิบายเกี่ยวกับ “คนที่สามารถควบคุมหรือใช้งานวิญญาณได้” …นี่เป็นข้อมูลในแง่มุมเกี่ยวกับคำศัพท์
ข้อมูลในวิกิพีเดียยังมีการระบุถึง “การติดต่อทางจิต” หรือ “การสื่อวิญญาณ” เอาไว้อีกว่า… การสื่อวิญญาณที่ร่างทรงหรือนักสื่อวิญญาณมักจะนำมาใช้อ้างถึงนั้น จะเป็นการสื่อสารระหว่างวิญญาณกับร่างทรงโดยอาศัยโทรจิต?? ซึ่งร่างทรงจะ “ได้ยิน (ญาณทิพย์)” หรือ “ได้เห็น (ญาณทัศนะ)” หรือ “รู้สึกถึงข้อความจากวิญญาณผ่านทางจิตใจ” และก็ยังมีการขยายความคำว่า “ญาณ” ไว้ว่า… “ญาณทัศนะ” หมายถึงความสามารถในการมองเห็นสิ่งใดก็ตามที่ไม่มีอยู่จริง?? ส่วน “ญาณทิพย์” คือความสามารถในการได้ยินเสียงหรือความคิดของวิญญาณ?? …นี่เป็นข้อมูลโดยสังเขปของเรื่องนี้
เรื่อง “สื่อวิญญาณ” ที่มักสนใจกันมาก
ขณะที่กรณี “ประสบการณ์ตาย”ที่ก็โยงถึง “สื่อวิญญาณ” นั้น มีข้อมูลในเว็บไซต์ www.scimath.org โดย สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) ระบุเรื่องนี้ไว้ว่า… โดยทั่วไปมักเกิดขึ้นในคนใกล้ตาย หรือคนที่อยู่ในสถานการณ์เจ็บปวดทางร่างกายหรืออารมณ์อย่างรุนแรง เช่น หลังหัวใจวาย บาดเจ็บสมอง หมดสติจากความดันโลหิตลดลง หรือระหว่างทำสมาธิ และนอกจากนี้ยังอ้างถึง “ทฤษฎีของนักประสาทวิทยา” คือ Olaf Blanke และ Sebastian Dieguez ที่ระบุถึงสาเหตุที่อาจทำให้บางคนรู้สึกเหมือนมี “ประสบการณ์ตาย” ว่า…อาจมีสาเหตุเกิดขึ้นมาจาก 2 ปัจจัย ดังต่อไปนี้คือ…
สาเหตุแรก… “เกิดจากความเสียหายที่สมองซีกขวา” ในส่วน bilateral frontal และ occipital lobe จน เกิดปรากฏการณ์จิตหลุดออกจากร่าง หรือรู้สึกเหมือนลอยได้ หรือรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของเวลา และอีกสาเหตุคือ… “เกิดจากความเสียหายที่สมองซีกซ้าย”ซึ่งอาจ ส่งผลทำให้บางคนรู้สึกว่ามีการมีอยู่ของผู้อื่น หรือสิ่งอื่น ทั้งที่ไม่ได้ยินหรือเห็น หรือรู้สึกเห็นแสงสว่างรอบตัวเอง รวมถึงบางคนอาจรู้สึกว่าสามารถ “สื่อสารกับวิญญาณ” ได้?? แบบนี้ก็มี
เรื่องนี้…“ทั่วโลกก็เคยมีกระแสฮือฮา”
มักจะฮือฮากัน…กรณี “สื่อวิญญาณ”
แต่ “ที่ไทยล่าสุด…ดูจะทั้งฮือ–ทั้งฮา”.
ทีมสกู๊ปเดลินิวส์
